RAFMAGNIÐ FÓR – EN MOSÓ LIFÐI AF
Já, sko, rafmagnið fór af í Mosó og maður áttaði sig á því á óþægilega skömmum tíma að nánast allt sem maður gerir í lífinu þarf annaðhvort rafmagn, internet eða einhvern sem veit af hverju hvorugt virkar.
Fyrstu mínúturnar eru samt alltaf svolítið notalegar. Maður hugsar: „Jæja, nú hægi ég aðeins á mér.“ Svo líða þrjár mínútur og maður er farinn að ganga um húsið eins og landkönnuður, ýta á ljósrofa sem maður veit að virka ekki og kíkja reglulega út um gluggann til að sjá hvort það sé líka rafmagnslaust hjá nágrannanum.
Það er mikilvægt. Maður vill ekki vera sá eini sem er án rafmagns. Ef allt hverfið er myrkvað er þetta samfélagslegt ástand. Ef bara húsið þitt er myrkvað er þetta orðið persónulegt vandamál og þá þarf maður mögulega að lesa leiðbeiningar.
Svo kemur næsta stig: að spara rafhlöðuna í símanum.
Allt í einu verða 38 prósent verðmæti sem maður þarf að verja fyrir fjölskylduna. Það má ekki lengur horfa á myndbönd, ekki vera á samfélagsmiðlum og helst ekki hringja í neinn nema það sé alvarlegt.
Samt notar maður 12 prósent í að leita á netinu að því af hverju netið sé ekki að virka.
Veitur eiga auðvitað að halda þessu öllu gangandi, sem mér finnst sanngjörn krafa. Maður greiðir rafmagnsreikninginn með þeirri einföldu væntingu að rafmagnið fylgi með. Ég hef alltaf verið mjög hlynntur Veitum og tel þær sinna mikilvægu hlutverki, sérstaklega þegar rafmagnið er á.
Þegar það fer af verð ég hins vegar aðeins efins um viðskiptamódelið.
Maður myndi til dæmis ekki sætta sig við að fara á veitingastað, borga fyrir steik og fá svo skilaboð um að nánar verði rýnt í það síðar af hverju steikin kom ekki.
En rafmagnið fór ekki bara af heimilunum. Það fór líka af íþróttahúsinu að Varmá þar sem Afturelding og Víkingur voru í handbolta.
Afturelding var 17–12 yfir í hálfleik þegar ljósin slokknuðu.
Það er í fyrsta skipti sem ég man eftir að hálfleikur hafi í raun staðið yfir alla nóttina.
Ég er reyndar mjög hlynntur þessu fyrirkomulagi. Ef fyrri hálfleikurinn gengur illa fær maður sólarhring til að hugsa málið, horfa á upptökur, hvíla markmanninn og mögulega ráða nýjan þjálfara áður en seinni hálfleikur hefst.
Það er tími til að vinna úr mistökunum.
Kannski ætti þetta bara að vera ný regla í handboltanum.
Ég er samt á móti því.
Það er of mikið vesen.
Rafmagnið komst loksins aftur á og lífið fór af stað eins og ekkert hefði í skorist. Fólk kveikti ljósin, hlóð símana og hætti samstundis að meta rafmagnið að verðleikum.
Sem er nákvæmlega eins og þetta á að vera.
En ég elska samt Mosó mest.




