Höfuðborgarsvæðið verður að vera skipulagt sem ein heild með aðgengi, jafnræði og seiglu að leiðarljósi.
Samgöngur snúast ekki fyrst og fremst um vegi, akreinar eða farartæki. Þær snúast um aðgengi. Aðgengi fólks að vinnu, námi, þjónustu og samfélagslegri þátttöku sem ræðst af því hvort samgöngukerfið virkar og fyrir hvern. Þegar það bregst, bitnar það ekki jafnt á öllum. Þess vegna eru samgöngur jafnréttismál.
Stíflan sem myndast reglulega í Ártúnsbrekkunni er skýrt dæmi um kerfisbrest. Hún er ekki aðeins tæknilegt eða staðbundið umferðarmál, heldur afleiðing skorts á heildarsýn og samhæfingu. Á undanförnum árum hafa ákvarðanir um þrengingar í borginni oft verið teknar án nægjanlegs samráðs við önnur sveitarfélög eða lykilhagsmunaaðila á höfuðborgarsvæðinu. Afleiðingin er sú að ákvarðanir sem teknar eru innan borgarmarkanna hafa víðtæk áhrif langt út fyrir þau.
Ártúnsbrekkan varðar því ekki einungis íbúa Reykjavíkur, heldur einnig fólk í Mosfellsbæ og önnur sveitarfélög sem sækja vinnu, nám og þjónustu yfir sveitarfélagamörkin. Þegar slíkar þrengingar eru skilgreindar sem „borgarmál“ fremur en svæðisbundið viðfangsefni, skapast flöskuhálsar sem bitna daglega á tugþúsundum manna. Þetta er hvorki sjálfbært né sanngjarnt skipulag.
Nýlegt umferðarslys á Vesturlandsvegi undirstrikaði enn frekar hversu brothætt samgöngukerfið er. Ein truflun dugði til að lama umferð langt út fyrir slysstaðinn. Slíkar aðstæður snúast ekki aðeins um tafir og óþægindi, heldur einnig um öryggi. Þegar umferð safnast upp í flöskuhálsum, neyðaraðgengi skerðist og fólk situr fast í ófyrirsjáanlegum aðstæðum, eykst áhætta fyrir alla vegfarendur. Samgöngukerfi sem byggir á fáum lykilæðum er því ekki aðeins óhagkvæmt, heldur getur það einnig verið óöruggt. Slíkt ástand er ekki ásættanlegt á höfuðborgarsvæði sem vill standa undir nafni.
Flöskuhálsar í samgöngum mismuna fólki eftir búsetu. Þeir sem búa utan Reykjavíkur en sækja vinnu eða þjónustu inn í borgina bera oft meiri kostnað ekki aðeins í krónum, heldur í tíma, óvissu og streitu. Þetta hefur áhrif á lífsgæði, fjölskyldulíf og raunverulegt jafnræði fólks til þátttöku í samfélaginu. Samgöngur eru því ekki jaðarmál, heldur einn mikilvægasti grunninnviður samfélagsins.
Lausnir í samgöngumálum mega ekki byggjast á falskri andstöðu milli ferðamáta. Markmiðið hlýtur að vera kerfi sem virkar betur fyrir alla. Almenningssamgöngur, þar á meðal Borgarlínan, geta gegnt mikilvægu hlutverki ef þær eru byggðar upp sem raunverulegur, áreiðanlegur og samkeppnishæfur valkostur sem tengir sveitarfélög saman og léttir á stofnbrautum. En þær einar og sér leysa ekki vandann.
Á sama tíma er Sundabrautin nauðsynleg til að dreifa umferð, auka seiglu kerfisins og tryggja að eitt slys eða atvik geti ekki lamað stóran hluta höfuðborgarsvæðisins í einu. Hún er ekki andstæða almenningssamgangna, heldur órjúfanlegur hluti af heildarlausn. Samgöngukerfi sem treystir á fáar meginstoðir er einfaldlega of veikburða.

Í grunninn stöndum við frammi fyrir spurningu um framtíðarsýn. Erum við að skipuleggja samgöngur fyrir næstu ár eða næstu kynslóðir? Höfuðborgarsvæðið þjónar mun fleiri en þeim sem þar búa hverju sinni. Þar fer fram meginhluti atvinnu, þjónustu og verðmætasköpunar landsins. Því verðum við að hugsa innviði af meiri metnaði og skipuleggja svæðið sem eina heild jafnvel eins og hér búi mun fleiri en raun ber vitni í dag.
Samgöngur eru sameiginlegt verkefni. Jafnræði í samgöngum felst ekki í því að allir ferðist eins, heldur að allir hafi raunhæfa möguleika. Til þess þarf framtíðarsýn, samráð og pólitískt þor til að taka ákvarðanir sem styrkja kerfið í heild, fremur en að festa okkur í skammtímalausnum.

Bylgja Bára Bragadóttir, sækist eftir 2. sæti í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins sem fer fram 31. janúar.

Við Mosfellingar þekkjum þetta öll. Umferðin í gegnum bæinn er orðin mun meiri en innviðir þola.
Á álagstíma sitjum við föst í röðum og fylgjumst með flutningabílum aka í gegnum bæinn án þess að eiga nokkurt erindi hingað. Þetta er ekki hvernig ástandið í Mosfellsbæ á að vera. Sundabrautin er lausnin sem getur breytt þessu.
Í dag er Mosfellsbær orðinn eins konar gegnumakstursleið fyrir þá sem eru á ferð milli Reykjavíkur, til útlanda, um Gullna hringinn, til Vesturlands og Vestfjarða. Afleiðingarnar eru tafir, aukin slysahætta og minna öryggi bæði fyrir akandi og gangandi vegfarendur. Sundabrautin myndi taka stóran hluta þessarar umferðar og leiða hana fram hjá bænum. Fyrir okkur sem búum hér þýðir það einfaldlega minni umferð og betra bæjarlíf.
Það er bæði eðlilegt og sanngjarnt að umferð sem á ekki erindi í Mosfellsbæ fari aðra leið. Við viljum að fólk komist leiðar sinnar en ekki á kostnað þeirra sem búa hér. Sundabrautin myndi bæta bæði öryggi og lífsgæði hér í Mosfellsbæ.
Sumir velta fyrir sér hvort Sundabrautin sé of dýr framkvæmd. En á hverjum degi tapast tími í umferðarteppum, eldsneyti fer til spillis og álag á vegakerfið eykst. Þegar þetta er allt lagt saman er Sundabrautin hagkvæm lausn til lengri tíma. Sundabrautin er fjárfesting í tíma okkar, öryggi og betra daglegu lífi.
Við finnum líka beint fyrir því hvað óáreiðanlegar samgöngur kosta. Stressið við að vera seinn í vinnu, missa af fundum eða sitja fastur í umferð þegar sækja þarf börn. Sundabrautin myndi stytta ferðatíma og gera samgöngur fyrirsjáanlegri.
Mikil umræða hefur verið um hvort Sundabrautin eigi að vera brú eða göng. Báðir valkostir hafa sína kosti, en brú hefur ákveðna yfirburði. Göng krefjast sérstakrar öryggisgæslu, loftræstikerfis til að halda mengun frá umferð í skefjum, sem er bæði kostnaðarsamt í byggingu og rekstri. Brú er einfaldari lausn, auðveldari í viðhaldi og skapar ekki sömu áskoranir varðandi loftgæði og öryggi. Mikilvægast er þó að þessi umræða verði ekki til þess að tefja verkefnið endalaust. Ákvörðun þarf að taka og framkvæmdir að hefjast.
Sundabrautin er ekki bara mál Mosfellsbæjar. Hún skiptir einnig miklu máli fyrir Vesturland og Vestfirði. Þeir sem flytja ferskan fisk og aðrar vörur vilja komast hratt leiðar sinnar, ekki sitja fastir í röð í Mosó. Sundabrautin er þjóðhagslegt hagsmunamál.
Niðurstaðan er skýr Sundabrautin er löngu tímabær. Hún mun létta umferð í Mosfellsbæ, bæta öryggi og gera daglegt líf okkar einfaldara. Nú er tíminn kominn til að byggja.

Nói Þrastarson, námsmaður og félagi í Miðflokknum

Þann 11. nóvember á nýliðnu ári var haldin opin ráðstefna í Hlégarði hér í bæ á vegum Miðflokksins í Mosfellsbæ um málefni fjölskyldunnar, barna og ungmennanna.
Fundurinn var vel sóttur þar sem 4 fyrirlesarar ræddu málefnið og sátu svo síðar fyrir svörum. Líflegar umræður og ótal fyrirspurnir bentu til þess að mikil þörf er í samfélaginu okkar að ræða þessi mikilvægu mál og vinna úr því aðgerðaráætlun sem staðið verður við.
Einn fundarmanna á þessari ráðstefnu okkar í Miðflokknum, sem var öllum opin, var kjörinn manneskja ársins 2025, þ.e. Guðmundur Fylkisson, lögreglumaður sem sérhæfir sig í að leita að týndum börnum. Í nýlegu viðtali við hann á vef mbl.is í byrjun desember 2025 kom fram að í fyrstu viku þess mánaðar höfðu 369 leitarbeiðnir borist lögreglu vegna týndra barna. Þetta er algjört met en fyrir ári voru beiðnirnar 274 fyrir allt árið 2024.
Einnig kom fram að leitað hafi verið að 93 börnum á árinu, þar af reyndust níu af þeim undir fermingaaldri. Yngsta barnið reyndist vera 11 ára, þ.e. fætt árið 2014. Að auki var þess sérstaklega getið að leitað hafi verið af 55 stúlkum, þar af 37 í fyrsta skipti og 38 drengjum, þar af 21 í fyrsta skipti. Aldrei áður hefur verið um svo margar stúlkur að ræða í hópi barna sem hlaupast á brott. Fram að þessu höfðu þær flestar verið 48, nú 55.
Börnin eru að stinga af frá heimilum sínum og úr meðferðarúrræðum þar sem þau hafa verið vistuð. Langflest þessara barna glíma við fíkni-, hegðunar eða geðræna vanda. Í einhverjum tilvikum fer þetta allt saman og líkurnar aukast að svo sé eftir því sem börnin eldast. Guðmundur hefur margítrekað bent á að það sé fokið í flest skjól ef samfélag okkar sé komið í þá stöðu að eina úrræðið sem er í boði sé að leita atbeina lögreglu. Nýlega fannst drengur á grunnskólaaldri sem leitað hafði verið að í 10 daga og ekki var það í eina skiptið á liðnu ári sem Guðmundur leitaði þessa drengs. Guðmundur hafði leitað hans í tugi skipta á nýliðnu ári og ekkert úrræði var í boði fyrir barnið. Þó svo að e.k. skaðaminnkandi úrræði væri í boði er það ekki meðferðarúrræði fyrir börn í fíknivanda. Það verður að vinna með neysluna í stað þess að láta hana viðgangast inni á meðferðarheimilum hins opinbera. Hvers vegna þurfa foreldrar á Íslandi að leita til Suður-Afríku að úrræðum fyrir börn í þessum vanda?
Þá má hér bæta við bráðri þörf fyrir NEET (ungmenni 18-29 ára án virkni, menntunar og atvinnu) skynslóðina. Þar hefur verið lokað á starfsemi Janusar endurhæfingar ehf. hvað geðrækt þessa hóps og virkniúrræði varðar. Þetta er ekki aðeins miður, þetta er sorglegt.
Þó svo að flokkar og fólk markaðssetji sig sem velunnarar barna og skipa sæti e.k. sjálfskipaðra velferðarflokka, flokka sem telja sig standa vörð um fjölskylduna, börn og ungmenni, er bara ekki að sjá að þeir stjórnamálaflokkar, sem starfað hafa á Íslandi í sveitastjórnum og á Alþingi í áratugi, hafi náð árangri í að mæta þörfum þessa fólks. Fjármagnið sem fer í skýrslugerðirnar endar sjaldan eða aldrei í virkum úrræðum, húsaskjóli og virknihvetjandi lausnum.
Gerum árið 2026 að gleðilegu ári fyrir fjölskyldur, börn og ungmenni þessa lands.

Sveinn Óskar Sigurðsson, oddviti Miðflokksins í Mosfellsbæ

Hvernig má það vera að stórum parti af börnunum okkar líði illa í skólanum, nái ekki fótfestu?
Á Íslandi njótum við þeirra forréttinda að hér er skólaskylda.
Í fræðslulögum frá 1936 kemur fram að hið opinbera beri ábyrgð á að öll börn eigi möguleika á menntun við hæfi.
Börnin okkar verja því stórum hluta úr degi sínum innan veggja menntastofnana.
Stór hluti barna sem ekki tilheyra eða ná fótfestu í hinu almenna kerfi týnast, rúlla á milli nefnda, ráða, kerfa, stjórnenda, verkefnastjóra … útskrifast úr skyldubundnu námi án þess að ná sínum besta mögulega námsárangri því þau fengu ekki það umhverfi, þá aðstoð, þá hvatningu og utanumhald sem þau þurftu.
Þau féllu á milli.
Vandi þeirra er misstór en úrræðaleysið og hægagangur kerfanna náði ekki utan um þau. Oftar en ekki eru á bakvið þessa nemendur forráðamenn sem eru úrvinda, hafa barist fyrir barnið sitt, fyrir betri líðan og/eða bættum námsárangri í skólanum án úrbóta sem virka, sem festast í sessi og er viðhaldið.
Sum þeirra fá aðstoð, ná fótfestu – klára skólagönguna með sæmd.
Alltof stór hópur verður þó útundan.
Mosfellsbær hlaut nýverið viðurkenningu sem barnvænt samfélag. Í aðgerðaáætlun sem kynnt var í maí 2025 er hægt að sjá þau verkefni og markmið sem átti að vinna að og ná til þess að hljóta viðurkenninguna. Frábært verkefni og virkilega þarft.
Það vakti strax athygli mína að nánast öll markmiðin náðu til barna eldri en 12 ára. Vonandi er á því skýring, sem ég þó finn ekki.
Í dag erum við með viðkvæman hóp nemenda sem fellur undir þann aldursflokk. Þessi hópur hóf sitt skyldubundna nám í heimsfaraldri, hálfa grunnskólagöngu sína til þessa hefur ríkt hættuástand í samfélaginu. Með tilheyrandi rótleysi og starfsmannaveltu. Við erum með þeirra framtíð í höndunum. Þau eru „nýja týnda kynslóðin“.
Einkunnagjöf hefur breyst mikið síðasta áratug, með því minnkaði yfirsýn og eftirfylgni samræmdra mælinga á grunnfærni nemenda, vegna þessa eru takmörkuð gögn til, svo erfitt er að sjá raunverulega hver staðan er.
Háværar raddir frá forráðamönnum eru að heyrast, en þær fá ekki þá heyrn sem til þarf. Forráðamenn hafa áhyggjur af stöðu náms hjá börnum sínum, grunnfærni þeirra og hæfni virðist ekki vera sú sem hún að vera samkvæmt aðalnámskrá og eru nemendur eftir á með námsefni, ásamt því að niðurstöður mælinga sýna að lestrarfærni er í frjálsu falli niður á við, eins og flestum er orðið ljóst.
En hvað erum við að gera sem samfélag til að grípa þessi börn? Þessa nemendur sem hafa ekki hafa náð fótfestu frá upphafi skólagöngu sinnar?
Farsældarlög hafa tekið gildi yfir landið allt. Þau lög eiga að búa til umgjörð utan um barn sem er í vanda. Auðvelda á aðgengi að samþættri þjónustu og tekið fram að það sé án hindrana. Hinsvegar er upplifun forráðamanna barna í vanda í okkar samfélagi þvert á lögin. Forráðamenn sem lýsa algeru úrræðaleysi. Ekki sé hlustað í alltof mörgum tilfellum, ytri aðstæður séu sagðar hamlandi fyrir aðgerðir. Má hér nefna skólastofuna, rými til kennslu, starfsmannaveltu og kennaraskort, hæga afgreiðslu hjá fræðslu- og frístundasviði og fleira. Má nefna að mál sem fá flýtimeðferð taka eitt skólaár í vinnslu að lágmarki.
Hinsvegar er réttur til náms við hæfi lögbundinn ásamt farsældarlögunum sem eiga að vernda nemendur til að þeir fái nám við hæfi og öðlist grunnfærni og hæfni fyrir framtíðina.
Réttur nemenda er brotinn án þess að viðeigandi aðgerðir séu gerðar.
Við þurfum öll að stoppa, bakka aftur um áratug hið minnsta og skoða hvar við fórum út af sporinu. Við erum með dýrmæta framtíð í höndunum.
Börn sem koma til með að verða hér samfélagsþegnar í bænum okkar. Halda honum gangandi, halda uppi heiðri og sögu bæjarins. Þau verða að fá að vita að þau skipti máli í samfélaginu, að á þau sé hlustað, að þau séu að fá menntun við hæfi, að þau öðlist grunnfærni og hæfni til að búa þau sem best fyrir framtíðina. Eins og er þá er það ekki staðan í barnvæna bænum okkar, því miður. Þau líða of mörg fyrir starfsmannaveltu og kerfisflækjur, missa smátt og smátt tækifærin sín sem þau gætu verið að nýta ef þau hefðu náð fótfestu.
Nú styttist í sveitarstjórnarkosningar- Hvet ég því ykkur öll að velta fyrir ykkur framtíð þessa hóps. Hvað getum við gert til að styðja við framtíð þeirra? Við erum að tala um framtíð bæjarins.

Hildur Dís Jónsdóttir Scheving
Uppeldis- og menntunarfræðingur

Þegar börn falla ekki að kerfinu
Undanfarin ár hefur verið bent á að íslenska skólakerfið nái ekki að mæta þörfum allra barna. Þegar börn finna sig ekki í skólakerfinu er hætta á að sjálfsmynd þeirra veikist og tengsl við skólasamfélagið rofni, sem eykur líkur á vanda síðar.
Samkvæmt Aðalnámskrá grunnskóla á hugtakið skóli án aðgreiningar rætur í hugmyndum um félagslegt réttlæti, þar sem öllum nemendum eru tryggð jöfn eða jafngild tækifæri til náms. Skóli án aðgreiningar er þó ekki ótvírætt hugtak, heldur mótast það af aðstæðum, viðhorfum og skipulagi hvers skólasamfélags.
Til að hugsjónin verði að veruleika þarf skólinn að búa yfir nægilegum stuðningi, mannafla og sérfræðiþekkingu þannig að kennarar geti mætt fjölbreyttum þörfum nemenda.

Börn eru ólík
Í hverri skólastofu mætast börn með ólíkar forsendur, áhuga og áskoranir. Það sem nýtist einum hentar ekki endilega öðrum. Skóli án aðgreiningar snýst ekki um að steypa alla í sama mót, heldur að mæta hverju barni þar sem það er statt. Kennarar þurfa að beita faglegu mati og sveigjanleika, hvort sem það felst í skýrari ramma, markvissari leiðsögn eða auknum áskorunum, þannig að allir fái tækifæri til að dafna.

Styrkleikar hverfa í kerfi sem ræður ekki við fjölbreytileikann
Þegar kerfið ræður ekki við fjölbreytileikann færist áherslan oft frá styrkleikum barnsins yfir á það sem ekki gengur. Hegðun eða frávik verða ráðandi og hæfileikar, áhugi og möguleikar falla í skuggann. Afleiðingin getur verið sú að nemandinn upplifi sig sem vandamál í stað virks þátttakanda. Slíkt getur grafið undan sjálfsmynd og trú á eigin getu.
Skóli sem vill vera án aðgreiningar þarf því að vera næmur fyrir styrkleikum hvers barns og skapa aðstæður þar sem þau fá að njóta sín. Þegar kerfið ræður ekki við fjölbreytileikann bitnar það ekki aðeins á þeim sem þurfa mestan stuðning, heldur einnig börnum sem eiga auðveldara með nám, þar sem kennslan nær síður að kveikja áhuga þeirra eða veita þeim viðeigandi áskoranir.

Skóli án aðgreiningar krefst raunverulegra úrræða
Hugmyndin má ekki vera þannig að hún hamli raunverulegum lausnum. Í umræðu um skóla án aðgreiningar virðist stundum ríkja ótti við að grípa til aðgreiningar, jafnvel þegar það er barni fyrir bestu. Að mæta þörfum nemenda getur kallað á tímabundna aðgreiningu, smærri hópa eða sértækan stuðning. Slík úrræði ganga ekki gegn hugmyndafræðinni heldur styrkja hana, svo lengi sem þau miða að velferð og framförum barnsins.
Raunveruleg innleiðing krefst þess að skólar hafi svigrúm til að þróa fjölbreyttar lausnir og að kennarar starfi við aðstæður sem gera þeim kleift að vaxa í starfi.

Sjálfstraust og seigla sem forvörn
Þegar börn fá stuðning og áskoranir við hæfi upplifa þau að tekið sé mark á þeim og þau tilheyri. Slíkt eflir sjálfstraust þeirra og byggir upp seiglu. Þau læra að takast á við áskoranir og mótlæti með stuðningi. Þannig er byggð upp ein öflugasta forvörnin í skólastarfi: ungmenni sem trúa á sjálf sig.

Hugmyndin er góð – en hvað svo?
Spurningin er ekki hvort skóli án aðgreiningar sé góð hugmynd, heldur hvort við sem berum ábyrgð á framkvæmd hennar séum tilbúin að láta hana virka í raun. Reynslan sýnir að kerfið nær ekki alltaf að styðja við fjölbreyttan nemendahóp.
Hugmyndin verður aðeins að veruleika ef hún er studd í daglegu starfi, ekki aðeins í orði.

Elín María Jónsdóttir
frambjóðandi í 5. sæti á lista Sjálfstæðisflokksins í Mosfellsbæ

Mosfellsbær stendur frammi fyrir miklum breytingum. Á næstu árum er gert ráð fyrir að byggja eigi um þrjú þúsund nýjar íbúðir og bæjarfélagið mun stækka hratt.
Það er gott að bærinn vaxi en mér finnst mikilvægt að við ræðum hvernig þessi fjölgun verður og hverjir flytja hingað. Staðreynd er sú að stór hluti fjölgunar á landsvísu undanfarin ár kemur til vegna fólks sem er af erlendu bergi brotið. Dvalarleyfi til ríkisborgara utan EES hafa margfaldast á skömmum tíma. Þetta er staða sem við getum ekki horft framhjá.

Samkvæmt nýrri skýrslu starfshóps um dvalarleyfi (nóvember 2025) skýra erlendir ríkisborgarar um það bil 70% af fólksfjölgun á Íslandi frá 2017 til 2025. Á sama tíma hefur fjöldi dvalarleyfishafa frá ríkjum utan EES nær fimmfaldast úr um 4.200 einstaklingum í tæplega 20.000 og tvöfaldaðist á síðustu þremur árum.
Þetta sýnir að stór hluti framtíðarfjölgunar íbúa, líka í Mosfellsbæ, mun ráðast af ákvörðunum í útlendinga- og dvalarleyfismálum.
Spurningin er einföld: Hvernig viljum við að Mosfellsbær verði þegar þessi íbúðauppbygging er orðin að veruleika? Hver er framtíðarbærinn sem við sjáum fyrir okkur? Viljum við að fjölgunin verði að mestu vegna ungs fólks sem er að koma sér fyrir, vilja fjölskyldur setjast hér að eða munum við sjá stærstan hluta nýrra íbúa koma erlendis frá? Erum við að byggja upp sjálfbært samfélag?

Við þurfum að eiga heiðarlegt samtal um hvernig við viljum að samfélagið okkar þróist. Mosfellsbær á að vera góður staður fyrir alla sem hér búa. Það er eðlilegt að spyrja hvernig íbúasamsetning og fjölgun hafi áhrif á skóla, þjónustu, húsnæði og samfélagið til framtíðar.
Ég vil að íbúar Mosfellsbæjar setji sér skýr markmið um uppbyggingu næstu ára þar sem tekið er mið af íbúasamsetningu, þjónustu, skólastarfi og samfélagsanda. Við eigum að gera áætlun og gott skipulag en ekki bara vona að allt reddist.

Eyþór Bjarki Benediktsson, Miðflokksmaður í Mosfellsbæ

Bæjarstjórn hefur nú afgreitt síðustu fjárhagsáætlun yfirstandandi kjörtímabils. Í því snúna rekstrarumhverfi sem sveitarfélögin búa við er niðurstaða áætlunarinnar góð eða 557 milljónir fyrir A og B hluta.
Mikilvægt er að rekstur bæjarsjóðs er ekki háður byggingarréttargjöldum sem er einsdæmi á höfuðborgarsvæðinu. Með fjárhagsáætluninni fylgir einstaklega yfirgripsmikil og skýr greinargerð sem geymir mikið magn áhugaverðra og aðgengilegra upplýsinga um reksturinn og viðfangsefnin sem starfsfólk sveitarfélagsins fæst við alla daga. Við hvetjum bæjarbúa til að skoða hana.
Meirihluti B, S og C lista er stoltur af þessari fjárhagsáætlun og þeirri góðu vinnu sem starfsfólkið undir stjórn bæjarstjóra hefur lagt í hana og séð til þess að markmið okkar um ábyrgan rekstur næðust án skerðingar á þjónustu.

Tekjur og útgjöld
Tekjur sveitarfélaga eru fyrst og fremst samsettar af útsvarsgreiðslum íbúa, framlagi frá Jöfnunarsjóði, fasteignasköttum og lóðarleigu. Fyrir þessa fjármuni er þjónusta sveitarfélagsins rekin. Það var sérstaklega tvennt sem reyndist sérstök áskorun við gerð þessarar fjárhagsáætlunar. Annars vegar lækkuð framlög frá

Jöfnunarsjóði sveitarfélaga um 100 milljónir og hins vegar launahækkanir skv. kennarasamningum sem urðu meiri en áætlanir gerðu ráð fyrir. Hvoru tveggja fylgdu úrlausnarefni sem bæjarstjóri og hennar góða fólk leysti farsællega.
Stærsti hluti útgjalda bæjarsjóðs fer í rekstur leik- og grunnskóla og velferðarmála en heildar rekstrarútgjöld til málaflokka sveitarfélagsins eru áætluð um 19,6 milljarðar króna. Áfram mun Mosfellsbær leggja áherslu á traustan rekstur með áherslu á börn og barnafjölskyldur, lýðheilsu bæjarbúa, íþróttir og almenna virkni og velferð íbúa á öllum aldri.

Framkvæmdir
Við höldum áfram nauðsynlegum og metnaðarfullum framkvæmdum. Mikil innviðaskuld blasti við okkur í upphafi kjörtímabilsins og við höfum markvisst unnið að því að greiða niður þá skuld og höldum því áfram. Þrátt fyrir miklar fjárfestingar sem þær framkvæmdir hafa kallað á hefur okkur tekist á kjörtímabilinu að lækka skuldaviðmiðið í 102% úr 106,6% sem er það stóð í þegar við tókum við.
Áætlað er að framkvæma fyrir um 4 milljarða króna á árinu 2026. Þar má t.d. nefna til sögunnar áframhaldandi endurgerð og endurbætur á leikvöllum og skólalóðum. Þá verður lokið við umfangsmiklar endurbætur á Varmárskóla. Skammtímadvöl fyrir fötluð börn og ungmenni verður opnuð á árinu sem og fjölskylduheimili fyrir börn.

Bygging og rekstur nýrrar þjónustu- og aðkomubyggingar að Varmá verður boðin út, en þess má geta að 37% af heildarfjárfestingum fara í íþrótta- og tómstundamannvirki. Að auki verða síðan umfangsmiklar veitu- og gatnaframkvæmdir í takti við vaxandi íbúafjölda.

Forgangsröðun
Það er ekki hægt að gera allt á sama tíma og það er heldur ekki hægt að uppfylla vonir og væntingar allra alltaf. Kjörnir fulltrúar verða því að þora að forgangsraða, taka ákvarðanir og standa við þær. Samtímis þarf að vera sveigjanleiki til að bregðast við óvæntum úrlausnarefnum af yfirvegun og skynsemi.
Meirihluti B, S og C lista er gríðarlega stoltur af þeirri forgangsröðun sem hann hefur unnið eftir á kjörtímabilinu. Börnin og þeirra fólk hafa verið í forgrunni hjá okkur. Verkefni eins og „Börnin okkar“ hafa vakið verðskuldaða athygli víða og mun þeim verða haldið áfram. Ákvörðun um að taka rekstur Hlégarðs aftur til bæjarins hefur sannað sig og hleypt krafti í menningarlífið.
Lýðheilsa, málefni sem snertir einstaklinga á öllum aldri og samfélagið allt, hefur verið rauður þráður í uppbyggingu heilbrigðs og fjölskylduvæns samfélags sem tekur utan um alla.

Við kveðjum árið 2025 með stolti í hjarta og horfum bjartsýnar mót hækkandi sól. Mosfellingum öllum sendum við okkar bestu jóla- og nýárskveðjur.

Anna Sigríður Guðnadóttir, oddviti Samfylkingar
Halla Karen Kristjánsdóttir, oddviti Framsóknar
Lovísa Jónsdóttir, oddviti Viðreisnar