Guðrún Þuríður Höskuldsdóttir, yfirlæknir efnaskipta- og offitusviðs Reykjalundar, segir einstaklinga með offitu oft mæta fordómum.

Offita er algengur sjúkdómur sem er afleiðing flókins samspils erfða-, efnaskipta-, hegðunar- og umhverfisþátta. Nýlega kom út skýrslan Norrænt eftirlit, NORMO 2025 sem gefur stöðumynd af venjum og heilsu Norðurlandabúa. Þar kemur fram að Íslendingar standi verst að vígi, en um 70 % fullorðinna mælast annaðhvort í yfirþyngd eða með offitu.
Guðrún Þuríður Höskuldsdóttir, lyf- og innkirtlalæknir og yfirlæknir efnaskipta- og offitusviðs Reykjalundar, segir niðurstöður skýrslunnar sýna þörf á aðgerðum til að venjur Norðurlandabúa færist í átt að auknu heilbrigði.

Guðrún Þuríður er fædd í Reykjavík 5. maí 1981. Foreldrar hennar eru þau Sigríður Magnúsdóttir talmeinafræðingur og Höskuldur Þráinsson, málvísindamaður og prófessor.
Systkini Guðrúnar eru Steinar, f. 1969 og Margrét Lára, f. 1985.

Góðar minningar frá báðum stöðum
„Ég ólst upp í Mosfellsbæ en flutti þrisvar til Bandaríkjanna með fjölskyldunni áður en ég varð 15 ára og bjó þar samtals í sex ár. Ég á góðar minningar frá báðum þessum stöðum. Hjólaskauta- og hjólreiðaferðir í Boston með foreldrum mínum. Mér þótti líka gaman að fara á Harvard-háskólasvæðið þar sem pabbi kenndi og skoða í búðir.
Æskuminningar úr Mývatnssveit eru einnig margar góðar en þar eyddi ég sumrunum hjá ömmu minni og afa. Við vorum yfirleitt fjórar frænkurnar saman og brölluðum margt, fórum á íþróttaæfingar, spiluðum, dönsuðum og vorum úti við í leikjum.“

Þetta hefur alltaf haldist í hendur
„Ég hóf nám í sex ára bekk í Martin Luther King School í Boston og fór síðan í Varmár­skóla, þar sem ég var þar til ég varð tíu ára. Þá fluttum við aftur út og ég hóf nám í Lawrence School og Brookline High School.
Eftir að við fluttum heim aftur þá hóf ég nám við Menntaskólann í Hamrahlíð. Mér leið almennt vel í skólanum og eignaðist marga góða vini. Ég byrjaði í sellónámi í Lawrence School og hélt því áfram í Tónskóla Sigursveins eftir heimkomuna. Auk þess var ég í MH kórnum, svo þetta hefur alltaf haldist í hendur, skólinn og tónlistin.
Mér fannst erfitt að flytja heim frá Boston og hefja nám í MH en kórinn og sellóið hjálpuðu mér heilmikið félagslega. Að stúdentsprófi loknu hóf ég nám í læknisfræði við Háskóla Íslands og lauk kandídatsprófi þaðan. Hóf síðan störf sem deildarlæknir á Landspítalanum. Samhliða skólagöngunni starfaði ég á sumrin í Skútustaðaskóla, Hjúkrunarheimilinu Eir, Landspítalanum, á veitingastöðum og á hótelum.“

Byrjuðu ungar að læra á selló
Eiginmaður Guðrúnar er Einar Haukur Óskarsson, verkstjóri hjá ÍAV. Þau eiga saman tvær dætur, Sigríði Sóllilju f. 2010 og Helgu Margréti f. 2015.
„Mikill hluti af frítíma fjölskyldunnar fer í tónlist og íþróttir, en stelpurnar okkar byrjuðu mjög ungar að læra á selló. Við eyðum einnig töluverðum tíma á íþróttamótum og leikjum. Við höfum líka mjög gaman af útilegum, útivist, hjólreiðum, matargerð og tónlist.“

Fluttu til Svíþjóðar
Árið 2012 flutti Guðrún til Svíþjóðar ásamt fjölskyldu sinni og hóf þá sérnám í læknisfræði á Sahlgrenska sjúkrahúsinu. Hún lauk námi í lyflækningum og innkirtlalækningum og varði doktorsritgerð sína við Gautaborgarháskóla. Hún starfaði síðan sem sérfræðingur á spítalanum allt þar til hún flutti aftur til Íslands árið 2023. Um haustið sama ár tók Guðrún við sem yfirlæknir efnaskipta- og offituteymis Reykjalundar.
Samhliða störfum á Sahlgrenska sjúkrahúsinu og Reykjalundi hefur hún stundað rannsóknir á sykursýki og offitu og sinnt kennslu nema í heilbrigðisvísindum. Hún situr einnig í stjórn Hjartaverndar.

Ekkert einfalt svar
Um 70% Íslendinga eru í yfirþyngd eða offitu samkvæmt NORMO skýrslunni sem kom út á dögunum. Ég spyr Guðrúnu hvað valdi og hvað sé til ráða?
„Það er ekkert einfalt svar við þessu, tíðni ofþyngdar og offitu hefur aukist hægt og rólega síðan 1980. Þetta gerist samhliða breytingum sem hafa orðið í samfélaginu okkar, aukinni streitu, minni svefni, aukningu á skjánotkun, breytingum á mataræði, minni hreyfingu í daglegu lífi og vinnu og fleira til.
Þróun ofþyngdar og offitu hefur oft sterk tengsl við andlega líðan en aukning hefur líka orðið á þunglyndi, kvíða og kulnun sem helst í hendur við þróun á offitu. Í þessu umhverfi þyngjast sumir meira en aðrir en það er mikilvægt að átta sig á því að þessar breytingar eru samfélagstengdar, ekki bara einstaklingsval. Þess vegna er oft talað um offitu sem samfélagstengdan sjúkdóm.
Það er orðið flóknara að kaupa í matinn og átta sig á innihaldi. Dagarnir langir hjá mörgum og erfitt að koma hreyfingu fyrir. Mörgum finnst erfitt að fóta sig í alls konar ráðleggingum til dæmis á samfélagsmiðlum. Það myndi einfalda málin talsvert ef við héldum okkur bara öll við sömu matar­æðisráðleggingarnar.“

Margir þættir spila saman
„Offita hefur verið skilgreind sem langvinnur sjúkdómur lengi en Alþjóðaheilbrigðismálastofnunin flokkaði offitu fyrst sem sjúkdóm í skýrslu sem kom út árið 1997. Offita er þannig ekki val einstaklingsins heldur sjúkdómur sem veldur aukinni fitusöfnun. Hafa ber í huga að fyrir utan samfélagslega þætti eru orsakir offitu líka tengdar erfðum, áföllum og öðrum sjúkdómum, lyfjanotkun og fleiru.
Það er mikilvægt að bera virðingu fyrir offitu sem sjúkdómi og tala um hann af virðingu,“ segir Guðrún alvarleg á svip. „Eins og með flesta aðra langvinna sjúkdóma þarf oft að grípa til lyfjameðferðar við meðhöndlun offitu eða jafnvel skurðaðgerðar. Þeir sem þurfa á þessari meðferð að halda af heilsufarslegum ástæðum eiga ekki að þurfa að útskýra það eða réttlæta. Einstaklingar með offitu mæta oft fordómum og skilningsleysi sem er dapurlegt. Vegna þess hversu flókinn sjúkdómurinn er og hversu margir þættir spila saman í þróun hans hentar meðferðin á Reykjalundi vel fyrir marga.“

Þörf er á aðgerðum
„Reykjalundur hefur alla tíð lagt áherslu á þverfaglega nálgun sem felur í sér samvinnu margra faghópa. Fyrir marga sem lifa með offitu er þessi nálgun mikilvæg og tekur á mörgum hliðum og orsökum sjúkdómsins. Til þess að snúa við þessari þróun verðum við að vera tilbúin að gera breytingar saman og setja okkur raunhæf markmið. Þörf er á aðgerðum sem styðja við betri næringu, aukna hreyfingu og almenna heilsueflingu.
Það verður einnig að setja reglur sem við erum öll tilbúin til að fara eftir, til dæmis varðandi skjánotkun og auglýsingar á matvælum sem beinast að börnum. Það þarf að tryggja aðgengi að lyfjameðferð við offitu og fylgisjúkdómum hennar. Líka þarf að vera hægt að grípa inn í strax þegar ofþyngd er farin að hafa neikvæð áhrif á heilsu,“ segir Guðrún Þuríður að lokum.

Fyrsta áfanga gatnagerðar í Korputúni í Mosfellsbæ er nú lokið og uppbygging á nýju atvinnu- og verslunarsvæði hafin. Þessa dagana rís næst Vesturlandsvegi þriggja hæða verslun, vöruhús og höfuðstöðvar JYSK sem er hæsta bygging hverfisins og markar upphaf aukinnar verslunar og þjónustu fyrir íbúa Mosfellsbæjar og nærliggjandi sveitarfélaga.
Reitir fasteignafélag er eigandi þróunarsvæðisins og fer fyrir uppbyggingunni, en hverfið verður á stærð við Skeifuna. Lóð Jysk er um 20% af svæðinu sem verða rúmir 90 þúsund fermetrar af atvinnuhúsnæði. Korputún verður fyrsta atvinnuhverfið á Íslandi til að hljóta BREEAM-vottun en hún tryggir að sjálfbærar áherslur séu ávallt í fyrirrúmi með vel skilgreindum viðmiðum um samfélagsleg, umhverfisleg og efnahagsleg gæði.
Reitir byggja og leigja út húsnæðið til rekstraraðila, en Jysk byggði sitt hús sjálft.
„Ég fagna því að við séum að hefja uppbyggingu á þessu nýja atvinnusvæði. Það styrkir samfélagið að fá ný fyrirtæki á svæðið, bæði hvað varðar þjónustu við íbúa og fleiri atvinnutækifæri. Við eigum í mjög góðu samstarfi við Reiti um þróun svæðisins og höfum væntingar um að fá hingað öflug og fjölbreytt fyrirtæki, sem verður þjónustubót fyrir íbúa. Með þessari uppbyggingu Korputúns styrkir Mosfellsbær stöðu sína sem ört vaxandi og sjálfbært sveitarfélag á höfuðborgarsvæðinu.” segir Regína Ásvaldsdóttir bæjarstjóri.

Unnur Pálmarsdóttir er ein af reyndustu líkamsræktarþjálfurum landsins. Hún hefur ástríðu fyrir að kenna og hvetja fólk áfram þegar það leitar sér leiða til að bæta heilsu sína. Hún hefur einnig boðið upp á endurnærandi heilsu- og lífsstílsnámskeið á Kanaríeyjum þar sem hún hefur stýrt fjölbreytilegri dagskrá.
Unnur segir það mikilvægt hverjum og einum að huga vel að líkama og sál, því það leiði til aukinna afkasta og vellíðunar.

Unnur fæddist í Reykjavík 4. febrúar 1976. Foreldrar hennar eru þau Auður Pétursdóttir kennari og Pálmar Árni Sigurbergsson hljóðfærasmiður og eigandi hljóðfæraverslunar, þau eru bæði látin.
Unnur á fjögur hálfsystkini samfeðra, Vilberg, Lydíu, Einar og Ágústínu Guðrúnu.

Við vorum duglegar að ferðast
„Ég ólst upp í Langholtshverfinu í Reykjavík og það voru mikil forréttindi að alast þar upp. Minningarnar frá æskuárunum eru góðar, helst eru það skemmtileg ferðalög með móður minni sem var dugleg að ferðast með mig en ég ólst upp sem einbirni.
Í einni af ferðum okkar til Florida þá lærði ég dans á „workshopi“ í School of Arts. Þarna var ég 10 ára og mér fannst það mikil upplifun að fá að vera með öllum þessum flottu dönsurum þar. Vinkona móður minnar var prófessor við skólann og stjórnaði listadeildinni í ballett svo hún hleypti mér að þó að ung væri að árum.
Tónleikarnir með Michael Jackson sem ég fór á í Hamborg í Þýskalandi standa líka upp úr.“

Umhverfið var heimilislegt
„Ég gekk í Langholtsskóla og útskrifast árið 1992. Árgangurinn minn 1976 var einstakur, mikil og góð vinátta myndaðist og við höfum alltaf haldið hópinn. Kennararnir lögðu mikið upp úr að nemendur sýndu frumkvæði og ræktuðu hæfileika sína. Kennslan var frábær og umhverfið heimilislegt og mér fannst alltaf gaman í skólanum. Það skemmdi ekki fyrir að móðir mín var sérkennari við skólann sem gerði skólagöngu mína enn skemmtilegri,“ segir Unnur og brosir.
„Á sumrin vann ég í skólagörðunum og í íþróttaverslun. Ég var einnig dugleg að fara á dans- og badmintonnámskeið en ég æfði hjá TBR og Dansstúdíói Sóleyjar.“

Leiddi til margra tækifæra
Unnur byrjaði ung í þolfimi, var einungis 13 ára gömul þegar hún sótti tíma í World Class. Jafnframt fór hún í hóptíma hjá Magnúsi Scheving og æfði dans hjá Dansstúdíói Dísu.
„Í dansinum opnaðist nýr heimur fyrir mér, kennslan, tónlistin og góður félagsskapur. Ég var 16 ára þegar ég byrjaði að kenna í World Class og síðar í Aerobic Sport. Það leiddi til þess að ég fékk tækifæri til að kenna og þjálfa á erlendri grundu. Ég fór líka á ráðstefnur í Bretlandi og svo þjálfaði ég keppnislið Spánar í Háskólanum í Valencia með Carmen Valderas sem þá var ríkjandi heimsmeistari í þolfimi, hún er mér mikil fyrirmynd.
Ég byrjaði ung að starfa við það sem ég elska að gera og ég starfa við það enn í dag. Íþróttir, fræðsla, dans og þjálfun hefur alltaf átt hug minn allan og að þjálfa upp keppnisfólk. Ég stofnaði síðan Fusion Fitness Academy sem er hóptímakennaranám á Íslandi, því mér fannst sárvanta nám fyrir þessa stétt.“

Vellíðan og velsæld á vinnustöðum
Unnur stundaði nám við Verzlunarskóla Íslands en færði sig svo yfir í Fjölbraut í Breiðholti þar sem hún nam íþróttafræði. Hún lauk stúdentsprófi frá Fjölbrautaskólanum í Ármúla. Síðar lá leið hennar í diplómanám í mannauðsstjórnun við Endurmenntun Háskóla Íslands.
„Ég var með framúrskarandi kennara í Háskólanum, Gylfa Dalmann Aðalsteinsson sem hefur verið mikill áhrifavaldur í mínu lífi og hefur hvatt mig mikið. Eftir diplómanámið lá leið mín í MBA nám í HÍ og í framhaldinu sérhæfði ég mig enn betur og lauk M.Sc. í mannauðsstjórnun árið 2020 undir leiðsögn Gylfa.
Ég hef mikla ástríðu fyrir að rannsaka vellíðan og velsæld á vinnustöðum og innleiða heilsustefnu fyrir framtíðina sem ég tel mjög mikilvæga.“

Mikilvægt að huga að líkama og sál
Eins og áður hefur komið fram er Unnur eigandi og framkvæmdastjóri Fusion Fitness Academy. Hún starfar jafnframt sem hóptímakennari hjá Kötlu Fitness, einkaþjálfari og mannauðsráðgjafi, svo fátt eitt sé nefnt.
„Það er mikilvægt að huga vel að líkama og sál. Ég hef kennt hóptíma og þjálfað landsmenn í yfir þrjátíu ár, ég hef samið líkamsræktarkerfin Fusion Pilates, Kick Fusion, Dance Fusion og núna það nýjasta, Infra Hot Fusion. Það kenni ég í infrared salnum í allt að 38,5 gráðu hita. Það styrkir vel allan líkamann og er sérhannað til að þjálfa stoðkerfið.
Það sem einkennir þjálfunina er að ég nota líkamsþungann og lóðin og vinn alltaf með efri og neðri líkamshluta til skiptis. Markmiðið er að hafa þjálfunina sem fjölbreyttasta og fyrir alla aldurshópa.“

Fallegt umhverfi á Kanarí
Í sjö ár hefur Unnur verið með heilsueflandi ferðir til Kanarí, Heilsurækt huga, líkama og sálar. Í ferðunum er lögð áhersla á að njóta líðandi stundar, núllstilla hugann, minnka streitu og lifa í núinu.
„Ég hef boðið upp á ferðir þar sem þátttakendur fá tækifæri til að rækta líkama og sál, auka vellíðan og njóta þess að vera til,“ segir Unnur brosandi. „Það er ekkert yndislegra en að stunda hreyfingu í fallegu umhverfi á Kanaríeyjunum sem þekktar eru fyrir mikla veðursæld og yndislegt loftslag allt árið um kring. Ferðirnar eru fyrir alla aldurshópa og hentugar fyrir þá sem hafa greinst með slit- og vefjagigt. Engin skylda er að mæta í skipulagða dagskrá, hver hefur sína hentisemi í þeim efnum.
Ég hef einnig verið með ferðir fyrir 60+, fræðsluferðir, hreyfiferðir og hef farið með hópa til Riga, Gdansk, Mallorca og Spánar. Það á vel við mig, að sameina hreyfingu, menningu og fræðslu.“

Stefnir á doktorsnám
„Ég hef lagt mikla vinnu í að mennta mig og stefni á doktorsnám í mannauðsstjórnun. Ég er þegar komin með leiðbeinendur í þá vegferð. Menntun er lífsstíll, hvatning til að verða betri manneskja í dag en í gær.
Varðandi líkamsræktina þá hvet ég alla til að setja heilsuna í forgang. Að virkja hugann, líkamann og sálina gefur manni aukinn kraft og gleði.
Sonur minn Pálmar Jósep og eiginmaður minn Gylfi Már og hundurinn okkar Carmen veita mér mikla hamingju, vellíðan og ró. Ég er þakklát á hverjum degi fyrir lífið og tilveruna,“ segir Unnur og brosir er við kveðjumst.

Mosfellingur ársins 2025 er Jökull Júlíusson, söngvari og lagahöfundur mosfellsku hljómsveitinnar KALEO.
„Að fá þennan titil Mosfellingur ársins er stærsti heiður sem ég hef fengið á ferlinum, ég er þakklátur fyrir að tilheyra þéttum kjarna Mosfellinga og gaman að sjá hvernig meðbyrinn og samstaðan hefur þróast hérna undanfarin ár. Mér þykir mjög vænt um bæinn minn og alltaf gott að koma heim,“ segir Jökull sem á undanförnum árum hefur verið 250–300 daga á ári á tónleikaferðalögum þar sem KALEO hefur verið með um 100 tónleika á ári um allan heim.
Jökull segir það forréttindi að hafa alist upp í Mosfellsbæ og er ánægður með hve vel hefur tekist að halda í bæjarbraginn í samfélaginu þrátt fyrir fólksfjölgun á undanförnum árum.

Gott samstarf með Aftureldingu
KALEO hefur verið í samstarfi með knattspyrnudeild Aftureldingar síðan 2021, verið með merkið sitt framan á búningum liðanna og haldið fjölmörg styrktarkvöld.
„Það hefur verið virkilega gaman og gefandi að fá að taka þátt í samfélaginu á þennan hátt. Ég hef markvisst verið í Aftureldingartreyjunni á tónleikum um allan heim. Treyjan er eftirsótt og við erum að vinna í því þessa dagana að geta haft hana til sölu þegar við erum að spila og stutt félagið með þeim hætti. Þetta verkefni hefur verið ótrúlega gott fyrir Mosóhjartað.“

Mosfellingar fjölmennt á tónleika
„Það er með skemmtilegri upplifunum á ferlinum hjá mér þegar Mosfellingar fjölmenna á tónleika hjá okkur. Að upplifa að um 200 Mosfellingar taki yfir einhverja borg í Evrópu, það er algjörlega einstakt. Allir í Aftureldingartreyjum, Mosfellingar á öllum aldri og mættir til að hafa gaman, maður fær alveg Mosó í æð. Við reynum að skipuleggja það þannig að við getum gefið okkur tíma í hitta hópinn. Það verða klárlega farnar fleiri svona ferðir og ég hvet Mosfellinga til láta svona viðburð ekki fram hjá sér fara.“

Góðgerðarkvöldið Rauðu jólin
Jökull hefur á undanförnum árum staðið fyrir góðgerðarviðburði á aðventunni í Hlégarði sem nefnist Rauðu jólin. Þar rennur allur ágóði til góðs málefnis.
„Ég er lítið heima en reyni að nýta tímann vel þegar ég kem heim og hóa þá gjarnan saman fjölskyldu og vinum. Það var orðinn fastur liður í kringum jólin að hittast, ég fékk svo liðs við mig gott fólk til að gera þennan viðburð stærri og láta gott af mér leiða til samfélagsins. Það hefur gengið ótrúlega vel og skemmtileg kvöldstund þar sem allir mæta í jólapeysu og hafa gaman. Svo er náttúrulega einstakt að fá að gera þetta í Hlégarði sem er að mínu mati hjartað í Mosfellsbæ.“

Ágóðinn í geðheilbrigðisúrræði
„Í ár veittum ég og Róbert Wessman vinur minn Skólahljómsveit Mosfellsbæjar styrk upp á þrjár milljónir til hljóðfærakaupa en þess má geta að Róbert lék með sveitinni á sínum yngri árum. Ágóði kvöldsins sem var fjórar milljónir rann svo til Grænuhlíðar fjölskyldumiðstöðvar sem sérhæfir sig í geðheilbrigðisúrræðum fyrir börn og unglinga og fjölskyldur þeirra.
Við stefnum á að halda þessu áfram og ég er mjög stoltur yfir því hvað við náum að safna miklu og vonandi náum við að vekja athygli og umtal um þau málefni sem við erum að styrkja í hvert sinn.“

Með mörg járn í eldinum
Þó að mikið sé að gera hjá Jökli þá er hann með nokkur ástríðuverkefni á kantinum, hann hefur á undanförum árum tekið þátt í vínrækt og framleiðslu, hannað skartgripi og fleira.
„Tónlistin er samt alltaf númer 1, 2 og 3 og hún krefst mikils af mér, ég er að semja öll lögin, útset þau og tek upp sjálfur, það er mikill tími sem fer í lagasmíð og plötugerð. Mér finnst mjög mikilvægt eftir að hafa verið mikið erlendis á undanförnum árum að geta komið heim og fá að vera hluti af svona samfélagi, því að ræturnar verða enn þá sterkari í fjarverunni,“ segir Jökull að lokum.
Þess má geta að KALEO stefnir á að halda stórtónleika á Íslandi næsta sumar sem gætu orðið í líkingu við vel heppnað Vor í Vaglaskógi sem sló í gegn síðastliðið sumar.

Þorsteinn Hallgrímsson kerfisfræðingur var með þeim fyrstu til að veikjast af Covid-19 hér á landi. Hann er einn af þúsundum Íslendinga sem glíma við langtímaafleiðingar veikindanna og er í dag óvinnufær.
Í einlægu viðtali við Ruth Örnólfsdóttur segir hann frá æskuárunum í Vestmannaeyjum, golfferlinum og veikindunum sem hafa tekið virkilega á, bæði andlega og líkamlega.

Þorsteinn fæddist í Vestmannaeyjum 13. september 1969. Foreldrar hans eru þau Ásta María Jónasdóttir fiskverkakona og Hallgrímur Júlíusson netagerðameistari.
Systkini Þorsteins eru Júlíus f. 1973 og Þóra f. 1976.

Fórum út til að skoða eldsumbrotin
„Ég ólst upp í Vestmannaeyjum og mín fyrsta æskuminning er gosnóttin 23. janúar 1973. Þá fór pabbi með mig út og upp á hól sem var við húsið okkar til að skoða eldsumbrotin, ég skildi ekkert í því sem var að gerast.
Hús foreldra minna er vestarlega í bænum og fór því ekki undir hraun eins og um fjögur hundruð hús gerðu. Fjölskylda mín flutti aftur til Eyja um haustið sama ár.“

Öll eyjan eitt leiksvæði
„Að alast upp í Eyjum voru forréttindi þar sem öll eyjan er eitt leiksvæði. Eftir 1980 þegar að mestu var búið að hreinsa öskuna úr bænum þá var alltaf nóg að gera. Við vorum að spranga, ganga á fjöll, fara á árabát út í Löngu eða spila fótbolta og golf.
Í kringum tíu ára aldurinn var ég byrjaður að aðstoða við að rekja í nálar á netaverkstæðinu Net hf. hjá Júlla afa og að aðstoða mömmu við að dreifa salti yfir síld þegar saltað var í tunnur í Hraðfrystistöðinni.
Við peyjarnir byrjuðum um tólf ára aldur að vinna í Fiskimjölsverksmiðju Vestmannaeyja þar sem þorskhausum var sturtað, gellan skorin af þorskinum og svo seld í fiskbúðina heima í Eyjum sem seldi svo áfram til hótela í borginni á margfalt hærra verði en við fengum greitt fyrir kílóið. Í minningunni var hægt að vinna sér inn mikla peninga á þennan hátt.“

Kaus að vera heima að æfa mig
„Ég gekk í Grunnskóla Vestmannaeyja, það var skemmtilegur tími sem einkenndist af leik og gleði með skólasystkinum mínum. Í frímínútum var spilaður fótbolti á milli árganga.
Ég æfði fót- og handbolta frá sex ára aldri með Tý sem var annað af tveimur íþróttafélögum í Eyjum þangað til liðin sameinuðust undir merki ÍBV. Ég var níu ára gamall þegar ég byrjaði að spila golf og hef gert það síðan. Ég náði fljótlega ágætis tökum á golfíþróttinni og voru því öll sumur frátekin fyrir golf og fótbolta. Á meðan foreldrar mínir fóru með systkini mín til Spánar þá kaus ég að vera frekar að vera heima að æfa mig,“ segir Þorsteinn og brosir.
„Ég útskrifaðist frá Framhaldsskóla Vestmannaeyja sem sveinn í netagerð og vann hjá fjölskyldufyrirtækinu Net hf. frá því ég var þrettán ára þangað til ég lenti í vinnuslysi 1993. Í kjölfarið varð ég að skipta um starfsvettvang og lauk námi í forritun og kerfisfræði í kringum aldamótin.“

Þetta var mikill heiður
Þorsteinn var 18 ára þegar hann hætti í boltanum og þá tók golfið alveg yfir. Hann var einungis fimmtán ára þegar hann var valinn í 21 árs landsliðið í golfi og lék með öllum yngri landsliðum til 21 árs aldurs. Þá byrjaði hann með karlalandsliðinu og spannar ferill hans frá árinu 1984-2000. Hann sigraði nokkrum sinnum á Íslandsmótum í unglingaflokknum sem og í sveitakeppni með liði Golfklúbbs Reykjavíkur.
„Að vera afreksmaður í íþróttum er mikil vinna en jafnframt mikill heiður. Besti árangur sem við náðum í karlalandsliðinu var Norðurlandameistaratitill árið 1992 og undanúrslit á Evrópumótinu 1996. Ég varð Íslandsmeistari í höggleik 1993 og sigraði einnig á Íslandsmótinu í holukeppni 1997.“

Best að búa í Mosfellsbæ
Eiginkona Þorsteins er Ingibjörg Valsdóttir, hún starfar hjá dómsmálaráðuneytinu auk þess sem hún vinnur sem þýðandi, ritstjóri og rithöfundur. Börn þeirra eru Kristín María f. 1998 og Valur f. 2001. Kristín María er í sambúð með Theodór Emil Karlssyni og þau eiga tvær dætur, Steinunni Eddu og Emmu Sif. Valur er í sambúð með Birnu Einarsdóttur og saman eiga þau þrjú börn, Natan Leó og Maron Kára Viktorssyni og Ástrós Birtu.
„Ég flutti í Mosfellsbæinn til Ingu árið 1997, við keyptum okkur hús hér og erum ekkert á förum, hér er best að búa,“ segir Þorsteinn og brosir.

Þetta voru erfið ár
„Eftir að námi mínu lauk vann ég við að sjá um tölvukerfi Viðskipta og tölvuskólans og kenndi þar á Office-forritin og Windows stýrikerfi. Ég starfaði einnig í Lágafellsskóla í nokkur ár við að reka tölvukerfi skólans og það var mjög skemmtilegur tími. Þar kynntist ég vel starfsfólkinu og mörgum krökkum sem ég hef fylgst með áfram, hvort sem það er í gegnum íþróttir, tónlist eða annað.
Ég færði mig svo um set til fyrirtækis sem hét Þekking og sá þar um rekstur tölvukerfa fyrir fyrirtæki. Tíminn hjá Þekkingu var frábær og á ég marga vini frá tíma mínum þar. Þrátt fyrir að vera í vinnu þá fór mikill tími fyrir utan vinnutíma í að sjá um golfmót fyrir fyrirtæki, fararstjórn í golfferðum og lýsingar í sjónvarpi frá golfmótum.
Ég lét af störfum hjá Þekkingu 2008 en það sama ár bauðst okkur Ingu að ganga inn í eigendahóp golfverslunarinnar Hole In One. Við stukkum á það og sáum fyrir okkur að það væri kannski hægt að prófa að vera eingöngu í vinnu við það sem snérist um golf. Það var erfitt að ganga í gegnum bankahrunið, við náðum að halda fyrirtækinu gangandi til ársins 2016 en þá skelltum við í lás eftir erfið ár. Þá lá leið mín aftur til Þekkingar þar sem ég starfaði til ársins 2020.“

Stór hópur fólks í sömu sporum
Fyrsta tilfellið af Covid-19 á Íslandi greindist 28. febrúar 2020 en sjúkdómsins varð fyrst vart í heiminum í Kína í lok árs 2019. Algengustu einkennin líkjast helst inflúensusýkingu, beinverkir, hálsbólga, hiti og hósti. Ýmsum öðrum einkennum hefur þó verið lýst, m.a. tapi á bragð- og lyktarskyni og meltingarfæratruflunum.
„Eins og margir muna þá var þessi Covid-19 tími skrýtinn, við Inga greindumst bæði í mars 2020, urðum mjög veik og erum enn að glíma við eftirköst veikindanna, hvort á sinn hátt. Ég þurfti að leggjast inn á kórónuveirudeild Landspítalans en slapp við gjörgæsluna. Nokkrum vikum eftir spítalaleguna vaknaði ég einn daginn algjörlega orkulaus, lyktar- og bragðskyn var farið og svo var ég með heilaþoku. Staðan mín er enn svona, það er skrítið að borða án þess að finna lykt eða bragð en það venst, nú horfi ég bara á áferð og framsetningu.
Inga nær að stunda sína vinnu en gerir ekki nálægt því sömu hluti og hún gerði áður en hún veiktist og ég er í dag óvinnufær. Það er stór hópur fólks þarna úti sem er í sömu sporum og við, því miður,“ segir Þorsteinn alvarlegur á svip.

Þurfti að byrja rólega í uppbyggingunni
„Eftir að hafa reynt að snúa aftur til vinnu nokkrum sinnum sumarið 2020 þá var nokkuð ljóst að þessi veikindi voru meira en einhver flensa. Ég ákvað að prófa að fara á Heilsustofnunina í Hveragerði á meðan ég beið eftir að komast inn á Reykjalund. Fyrstu tvær vikurnar í Hveragerði voru mjög lærdómsríkar og maður lærði margt um sjúkdóminn, verkefni mín voru eingöngu að hvíla og sofa.
Mér fannst þetta mjög skrítið, ég svaf mjög mikið þessar tvær vikur, eins og ég hafði í raun gert líka heima. Munurinn var sá að þegar ég var heima þá var ég alltaf að gera of mikið sem gerði það að verkum að ég lá í rúminu svo dögum skipti af því að ég var svo útkeyrður. Á Heilsustofnuninni var mér bent á að ég þyrfti að hvíla mig vel áður en hægt væri að byrja rólega á uppbyggingunni. Þetta var mjög skrítið fyrir einstakling sem hefur alltaf verið mjög virkur, hvort sem er í vinnu, leik eða félagsstarfi. Þetta kom hreinlega af sjálfu sér því það var engin orka eftir til að gera neitt, hvort sem það var að vinna, fara í búðina eða sinna heimilisverkum.“

Flest verk komin í hendur annarra
„Á Heilsustofnuninni þurfti ég að fara í próf þar sem skoðað var hvort ég gæti mögulega verið með ME eða síþreytu. Það kom svo í ljós að ég er með ME og hef verið að glíma við það síðan. Ég fékk ákveðnar leiðbeiningar og vitneskju um hver einkennin væru. Þau eru meðal annars einbeitingarleysi, hægari hugsun, orkuleysi, örmögnun, höfuðverkur og of lítil eða mikil svefnþörf. Við það að fá þessar upplýsingar þá var auðveldara að sætta sig við stöðu mála, það er að segja að geta ekki hluti sem ég gat gert áður. Í dag hitti ég sálfræðing og sjúkraþjálfara og það er sú skipulagða meðferð sem ég er í.
Að veikjast af því sem virðist vera langvarandi sjúkdómur er mikil breyting á lífi einstaklings og ekki síður fjölskyldunnar. Flest verk sem ég gerði áður eru nú komin í hendur annarra í fjölskyldunni. Það tekur virkilega á andlega að geta ekki gert þessa hluti lengur, þetta er staða sem ég óska engum að vera í.“

Orkan mín er búin á þessum tíma
„Það má ekki gleyma því að það velur sér enginn að lenda í langvarandi veikindum eða verða fyrir slysi sem breytir aðstæðum einstaklingsins og fjölskyldunnar. Það er því mjög mikilvægt að styðja við þann sem lendir í veikindunum en ekki ætlast til þess að viðkomandi geri það sama og fyrir veikindin, því það er bara ekki raunhæft. Það þurfa allir í fjölskyldunni að hjálpast að.
Það sem mig langar til að geta gert er að hafa orku til að leika við barnabörnin, mæta aftur til vinnu, hugsa um húsið okkar og lóðina, svo ég tali nú ekki um að þurfa ekki að vera kominn upp í rúm klukkan 20:00 flest kvöld vikunnar. Orkan mín er hreinlega búin á þessum tíma þrátt fyrir að ég leggi mig yfir daginn.
Á hefðbundnum degi vakna ég um klukkan 8:00 og jafna mig smá stund. Klukkutíma síðar fer ég í Lágafellslaug þar sem pottarnir bíða mín, bæði heiti og kaldi. Ég fer þrisvar sinnum í kalda pottinn í hverri sundlaugarferð og er í pottinum í 40 sekúndur. Ég lærði að í mínu tilfelli þá skiptir meira máli að fara oftar í kalda pottinn heldur en að vera lengi, það hef ég tileinkað mér síðan. Ég fer svo heim til að hvíla mig eftir sundið, geng svo um nágrennið ef orka mín leyfir og á mínum góðu dögum þá fer ég aftur í Lágafellslaug seinni partinn og geri það sama og um morguninn. Klukkan 20:00 er ég svo kominn upp í rúm, þá er komin nótt hjá mér.“

Þakklátur fyrir það sem ég get gert
„Ég hef oft verið spurður að því af hverju ég fái mér ekki heitan og kaldan pott heim. Fyrir utan fjárhagslegan kostnað þá skiptir það mig miklu máli að fara í laugina, hitta fólk og eiga skemmtilegt spjall.
Það sem ég er búinn að læra á þessum næstum 6 árum í mínum veikindum er að ég verð aldrei sá Þorsteinn sem ég var 2020. Heldur er ég ánægður með þann Þorstein sem ég er núna, og ég er sáttur við hann. Ég er þakklátur fyrir það sem ég get gert á hverjum degi sem getur verið mjög misjafnt milli daga. Ég einbeiti mér að því að gera hluti sem gleðja mig því andleg heilsa er það sem skiptir mestu máli núna. Ég spila snóker og golf og reyni að stunda þessar íþróttir eins mikið og orka mín leyfir.
Við Inga erum lánsöm að börnin okkar búa með sínum fjölskyldum hér í Mosfellsbæ og því stutt að heimsækja þau. Fjölskylda mín stendur þétt við bakið á mér og ég á ekki orð til að lýsa þakklæti mínu til þeirra. Ég hef heyrt því miður af of mörgum einstaklingum í svipaðri stöðu og ég þar sem skilningur nánustu fjölskyldu er ekki nógu góður og andleg heilsa verður mjög erfið sem leggst enn frekar á alla í fjölskyldunni.“

Það skiptir máli að tilheyra
„Hluti af því að halda andlegri heilsu skiptir mig mjög miklu máli, það er að tilheyra og því er ég að aðstoða nokkra afrekskylfinga og miðla af minni reynslu og það er mjög gefandi.
Þegar læknavísindin verða búin að finna hvernig á að vinna á þessum eftirköstum af Covid-19 veirunni þá ætla ég ekki að vera búinn að þróa með mér andleg veikindi og erfiðleika heldur vera tilbúinn að ná heilsu á ný,“ segir Þorsteinn og brosir er við kveðjumst.

Val á Mosfellingi ársins 2025 stendur nú yfir. Lesendum gefst kostur á að tilnefna þá sem þeim þykja verðugir að bera nafnbótina. Öllum er frjálst að senda inn tilnefningar í gegnum heimasíðu blaðsins www.mosfellingur.is. Þetta er í 21. sinn sem valið fer fram á vegum bæjarblaðsins Mosfellings. Íbúar eru hvattir til að taka virkan þátt og senda inn tilnefningar. Gjarnan má fylgja með stuttur rökstuðningur fyrir tilnefningunni og hvað viðkomandi hefur lagt til samfélagsins.

Áður hafa þessi hlotið nafnbótina: Sigsteinn Pálsson, Hjalti Úrsus Árnason, Jóhann Ingi Guðbergsson, Albert Rútsson, Embla­ Ágústsdóttir, Steindi Jr., Hanna Símonardóttir, Greta Salóme, KALEO, Jóhanna Elísa Engelhartsdóttir, Sigrún Þ. Geirsdóttir, Guðni Valur Guðnason, Jón Kalman Stefánsson, Óskar Vídalín Kristjánsson, Hilmar Elísson, Sigmar Vilhjálmsson, Elva Björg Pálsdóttir, Halla Karen Kristjánsdóttir, Dóri DNA og Magnús Már Einarsson.

Útnefningin verður kunngjörð í fyrsta blaði ársins 2026, fimmtudaginn 8. janúar.

 

Vinkonukvöld Soroptimista Mosfellssveitar safnaði 1,5 milljónum króna fyrir Bergið Headspace
Þann 16. október hélt Soroptimistaklúbbur Mosfellssveitar árlegt vinkonukvöld í Hlégarði. Kvöldið var vel sótt eða um 120 konur komu saman til að njóta samveru og skemmtunar ásamt því að safna fjármunum til stuðnings Berginu Headspace. Stemningin var einstök frá upphafi og minnti okkur á þann kraft sem skapast þegar fólk sameinast um gott málefni.
Dagskráin var fjölbreytt og lifandi og samanstóð af góðum mat, happdrætti og skemmtiatriðum. „Við færum sérstakar þakkir öllum þeim sem komu fram – hljómsveitunum Gleym mér ei og Imperial ásamt Ólafíu Hrönn fyrir að gefa af sér og skapa ógleymanlega stemningu. Jafnframt færum við fyrirtækjunum VGH, Byggingafélaginu Bakka, Íþöku, Eignaþrif og KORA bestu þakkir fyrir þeirra velvilja og stuðning.
Við viljum einnig þakka öllum þeim sem lögðu kvöldinu lið, hvort sem það var með afslætti, vinnuframlagi, þjónustu eða vinningum. Samfélagið okkar sýndi enn á ný hversu miklu það getur áorkað þegar það stendur saman.“
Útkoma kvöldsins fór fram úr væntingum og alls söfnuðust 1.500.000 krónur, sem runnu óskiptar til Bergsins Headspace. Framlagið jafngildir annars vegar 88 einstökum viðtölum fyrir ungmenni eða hins vegar 20–30 ungmennum sem fá 3–5 samtöl hvert. Með styrknum er stuðlað að styttri biðlistum og tryggt að ungmenni fái aðstoð á réttum tíma. Bergið er með útibú í Mosfellsbæ.
Styrkurinn var afhentur Berginu formlega í síðustu viku. Verkefnið sýnir vel þann samfélagslega kraft sem getur myndast þegar einstaklingar, fyrirtæki og félagasamtök taka höndum saman um mikilvægt málefni.
Vinkonukvöld Soroptimista er skýr staðfesting á því að þegar gleði, samhugur gleði og góðvild mætast, þá gerast stórkostlegir hlutir. „Við erum afar þakklátar öllum þeim sem tóku þátt og lögðu sitt af mörkum til að gera kvöldið að veruleika,“ segir Berta Þórhalladóttir verkefnastjóri Soroptimistaklúbbs Mosfellssveitar