Mosfellingur ársins 2025 er Jökull Júlíusson, söngvari og lagahöfundur mosfellsku hljómsveitinnar KALEO.
„Að fá þennan titil Mosfellingur ársins er stærsti heiður sem ég hef fengið á ferlinum, ég er þakklátur fyrir að tilheyra þéttum kjarna Mosfellinga og gaman að sjá hvernig meðbyrinn og samstaðan hefur þróast hérna undanfarin ár. Mér þykir mjög vænt um bæinn minn og alltaf gott að koma heim,“ segir Jökull sem á undanförnum árum hefur verið 250–300 daga á ári á tónleikaferðalögum þar sem KALEO hefur verið með um 100 tónleika á ári um allan heim.
Jökull segir það forréttindi að hafa alist upp í Mosfellsbæ og er ánægður með hve vel hefur tekist að halda í bæjarbraginn í samfélaginu þrátt fyrir fólksfjölgun á undanförnum árum.

Gott samstarf með Aftureldingu
KALEO hefur verið í samstarfi með knattspyrnudeild Aftureldingar síðan 2021, verið með merkið sitt framan á búningum liðanna og haldið fjölmörg styrktarkvöld.
„Það hefur verið virkilega gaman og gefandi að fá að taka þátt í samfélaginu á þennan hátt. Ég hef markvisst verið í Aftureldingartreyjunni á tónleikum um allan heim. Treyjan er eftirsótt og við erum að vinna í því þessa dagana að geta haft hana til sölu þegar við erum að spila og stutt félagið með þeim hætti. Þetta verkefni hefur verið ótrúlega gott fyrir Mosóhjartað.“

Mosfellingar fjölmennt á tónleika
„Það er með skemmtilegri upplifunum á ferlinum hjá mér þegar Mosfellingar fjölmenna á tónleika hjá okkur. Að upplifa að um 200 Mosfellingar taki yfir einhverja borg í Evrópu, það er algjörlega einstakt. Allir í Aftureldingartreyjum, Mosfellingar á öllum aldri og mættir til að hafa gaman, maður fær alveg Mosó í æð. Við reynum að skipuleggja það þannig að við getum gefið okkur tíma í hitta hópinn. Það verða klárlega farnar fleiri svona ferðir og ég hvet Mosfellinga til láta svona viðburð ekki fram hjá sér fara.“

Góðgerðarkvöldið Rauðu jólin
Jökull hefur á undanförnum árum staðið fyrir góðgerðarviðburði á aðventunni í Hlégarði sem nefnist Rauðu jólin. Þar rennur allur ágóði til góðs málefnis.
„Ég er lítið heima en reyni að nýta tímann vel þegar ég kem heim og hóa þá gjarnan saman fjölskyldu og vinum. Það var orðinn fastur liður í kringum jólin að hittast, ég fékk svo liðs við mig gott fólk til að gera þennan viðburð stærri og láta gott af mér leiða til samfélagsins. Það hefur gengið ótrúlega vel og skemmtileg kvöldstund þar sem allir mæta í jólapeysu og hafa gaman. Svo er náttúrulega einstakt að fá að gera þetta í Hlégarði sem er að mínu mati hjartað í Mosfellsbæ.“

Ágóðinn í geðheilbrigðisúrræði
„Í ár veittum ég og Róbert Wessman vinur minn Skólahljómsveit Mosfellsbæjar styrk upp á þrjár milljónir til hljóðfærakaupa en þess má geta að Róbert lék með sveitinni á sínum yngri árum. Ágóði kvöldsins sem var fjórar milljónir rann svo til Grænuhlíðar fjölskyldumiðstöðvar sem sérhæfir sig í geðheilbrigðisúrræðum fyrir börn og unglinga og fjölskyldur þeirra.
Við stefnum á að halda þessu áfram og ég er mjög stoltur yfir því hvað við náum að safna miklu og vonandi náum við að vekja athygli og umtal um þau málefni sem við erum að styrkja í hvert sinn.“

Með mörg járn í eldinum
Þó að mikið sé að gera hjá Jökli þá er hann með nokkur ástríðuverkefni á kantinum, hann hefur á undanförum árum tekið þátt í vínrækt og framleiðslu, hannað skartgripi og fleira.
„Tónlistin er samt alltaf númer 1, 2 og 3 og hún krefst mikils af mér, ég er að semja öll lögin, útset þau og tek upp sjálfur, það er mikill tími sem fer í lagasmíð og plötugerð. Mér finnst mjög mikilvægt eftir að hafa verið mikið erlendis á undanförnum árum að geta komið heim og fá að vera hluti af svona samfélagi, því að ræturnar verða enn þá sterkari í fjarverunni,“ segir Jökull að lokum.
Þess má geta að KALEO stefnir á að halda stórtónleika á Íslandi næsta sumar sem gætu orðið í líkingu við vel heppnað Vor í Vaglaskógi sem sló í gegn síðastliðið sumar.

Þorsteinn Hallgrímsson kerfisfræðingur var með þeim fyrstu til að veikjast af Covid-19 hér á landi. Hann er einn af þúsundum Íslendinga sem glíma við langtímaafleiðingar veikindanna og er í dag óvinnufær.
Í einlægu viðtali við Ruth Örnólfsdóttur segir hann frá æskuárunum í Vestmannaeyjum, golfferlinum og veikindunum sem hafa tekið virkilega á, bæði andlega og líkamlega.

Þorsteinn fæddist í Vestmannaeyjum 13. september 1969. Foreldrar hans eru þau Ásta María Jónasdóttir fiskverkakona og Hallgrímur Júlíusson netagerðameistari.
Systkini Þorsteins eru Júlíus f. 1973 og Þóra f. 1976.

Fórum út til að skoða eldsumbrotin
„Ég ólst upp í Vestmannaeyjum og mín fyrsta æskuminning er gosnóttin 23. janúar 1973. Þá fór pabbi með mig út og upp á hól sem var við húsið okkar til að skoða eldsumbrotin, ég skildi ekkert í því sem var að gerast.
Hús foreldra minna er vestarlega í bænum og fór því ekki undir hraun eins og um fjögur hundruð hús gerðu. Fjölskylda mín flutti aftur til Eyja um haustið sama ár.“

Öll eyjan eitt leiksvæði
„Að alast upp í Eyjum voru forréttindi þar sem öll eyjan er eitt leiksvæði. Eftir 1980 þegar að mestu var búið að hreinsa öskuna úr bænum þá var alltaf nóg að gera. Við vorum að spranga, ganga á fjöll, fara á árabát út í Löngu eða spila fótbolta og golf.
Í kringum tíu ára aldurinn var ég byrjaður að aðstoða við að rekja í nálar á netaverkstæðinu Net hf. hjá Júlla afa og að aðstoða mömmu við að dreifa salti yfir síld þegar saltað var í tunnur í Hraðfrystistöðinni.
Við peyjarnir byrjuðum um tólf ára aldur að vinna í Fiskimjölsverksmiðju Vestmannaeyja þar sem þorskhausum var sturtað, gellan skorin af þorskinum og svo seld í fiskbúðina heima í Eyjum sem seldi svo áfram til hótela í borginni á margfalt hærra verði en við fengum greitt fyrir kílóið. Í minningunni var hægt að vinna sér inn mikla peninga á þennan hátt.“

Kaus að vera heima að æfa mig
„Ég gekk í Grunnskóla Vestmannaeyja, það var skemmtilegur tími sem einkenndist af leik og gleði með skólasystkinum mínum. Í frímínútum var spilaður fótbolti á milli árganga.
Ég æfði fót- og handbolta frá sex ára aldri með Tý sem var annað af tveimur íþróttafélögum í Eyjum þangað til liðin sameinuðust undir merki ÍBV. Ég var níu ára gamall þegar ég byrjaði að spila golf og hef gert það síðan. Ég náði fljótlega ágætis tökum á golfíþróttinni og voru því öll sumur frátekin fyrir golf og fótbolta. Á meðan foreldrar mínir fóru með systkini mín til Spánar þá kaus ég að vera frekar að vera heima að æfa mig,“ segir Þorsteinn og brosir.
„Ég útskrifaðist frá Framhaldsskóla Vestmannaeyja sem sveinn í netagerð og vann hjá fjölskyldufyrirtækinu Net hf. frá því ég var þrettán ára þangað til ég lenti í vinnuslysi 1993. Í kjölfarið varð ég að skipta um starfsvettvang og lauk námi í forritun og kerfisfræði í kringum aldamótin.“

Þetta var mikill heiður
Þorsteinn var 18 ára þegar hann hætti í boltanum og þá tók golfið alveg yfir. Hann var einungis fimmtán ára þegar hann var valinn í 21 árs landsliðið í golfi og lék með öllum yngri landsliðum til 21 árs aldurs. Þá byrjaði hann með karlalandsliðinu og spannar ferill hans frá árinu 1984-2000. Hann sigraði nokkrum sinnum á Íslandsmótum í unglingaflokknum sem og í sveitakeppni með liði Golfklúbbs Reykjavíkur.
„Að vera afreksmaður í íþróttum er mikil vinna en jafnframt mikill heiður. Besti árangur sem við náðum í karlalandsliðinu var Norðurlandameistaratitill árið 1992 og undanúrslit á Evrópumótinu 1996. Ég varð Íslandsmeistari í höggleik 1993 og sigraði einnig á Íslandsmótinu í holukeppni 1997.“

Best að búa í Mosfellsbæ
Eiginkona Þorsteins er Ingibjörg Valsdóttir, hún starfar hjá dómsmálaráðuneytinu auk þess sem hún vinnur sem þýðandi, ritstjóri og rithöfundur. Börn þeirra eru Kristín María f. 1998 og Valur f. 2001. Kristín María er í sambúð með Theodór Emil Karlssyni og þau eiga tvær dætur, Steinunni Eddu og Emmu Sif. Valur er í sambúð með Birnu Einarsdóttur og saman eiga þau þrjú börn, Natan Leó og Maron Kára Viktorssyni og Ástrós Birtu.
„Ég flutti í Mosfellsbæinn til Ingu árið 1997, við keyptum okkur hús hér og erum ekkert á förum, hér er best að búa,“ segir Þorsteinn og brosir.

Þetta voru erfið ár
„Eftir að námi mínu lauk vann ég við að sjá um tölvukerfi Viðskipta og tölvuskólans og kenndi þar á Office-forritin og Windows stýrikerfi. Ég starfaði einnig í Lágafellsskóla í nokkur ár við að reka tölvukerfi skólans og það var mjög skemmtilegur tími. Þar kynntist ég vel starfsfólkinu og mörgum krökkum sem ég hef fylgst með áfram, hvort sem það er í gegnum íþróttir, tónlist eða annað.
Ég færði mig svo um set til fyrirtækis sem hét Þekking og sá þar um rekstur tölvukerfa fyrir fyrirtæki. Tíminn hjá Þekkingu var frábær og á ég marga vini frá tíma mínum þar. Þrátt fyrir að vera í vinnu þá fór mikill tími fyrir utan vinnutíma í að sjá um golfmót fyrir fyrirtæki, fararstjórn í golfferðum og lýsingar í sjónvarpi frá golfmótum.
Ég lét af störfum hjá Þekkingu 2008 en það sama ár bauðst okkur Ingu að ganga inn í eigendahóp golfverslunarinnar Hole In One. Við stukkum á það og sáum fyrir okkur að það væri kannski hægt að prófa að vera eingöngu í vinnu við það sem snérist um golf. Það var erfitt að ganga í gegnum bankahrunið, við náðum að halda fyrirtækinu gangandi til ársins 2016 en þá skelltum við í lás eftir erfið ár. Þá lá leið mín aftur til Þekkingar þar sem ég starfaði til ársins 2020.“

Stór hópur fólks í sömu sporum
Fyrsta tilfellið af Covid-19 á Íslandi greindist 28. febrúar 2020 en sjúkdómsins varð fyrst vart í heiminum í Kína í lok árs 2019. Algengustu einkennin líkjast helst inflúensusýkingu, beinverkir, hálsbólga, hiti og hósti. Ýmsum öðrum einkennum hefur þó verið lýst, m.a. tapi á bragð- og lyktarskyni og meltingarfæratruflunum.
„Eins og margir muna þá var þessi Covid-19 tími skrýtinn, við Inga greindumst bæði í mars 2020, urðum mjög veik og erum enn að glíma við eftirköst veikindanna, hvort á sinn hátt. Ég þurfti að leggjast inn á kórónuveirudeild Landspítalans en slapp við gjörgæsluna. Nokkrum vikum eftir spítalaleguna vaknaði ég einn daginn algjörlega orkulaus, lyktar- og bragðskyn var farið og svo var ég með heilaþoku. Staðan mín er enn svona, það er skrítið að borða án þess að finna lykt eða bragð en það venst, nú horfi ég bara á áferð og framsetningu.
Inga nær að stunda sína vinnu en gerir ekki nálægt því sömu hluti og hún gerði áður en hún veiktist og ég er í dag óvinnufær. Það er stór hópur fólks þarna úti sem er í sömu sporum og við, því miður,“ segir Þorsteinn alvarlegur á svip.

Þurfti að byrja rólega í uppbyggingunni
„Eftir að hafa reynt að snúa aftur til vinnu nokkrum sinnum sumarið 2020 þá var nokkuð ljóst að þessi veikindi voru meira en einhver flensa. Ég ákvað að prófa að fara á Heilsustofnunina í Hveragerði á meðan ég beið eftir að komast inn á Reykjalund. Fyrstu tvær vikurnar í Hveragerði voru mjög lærdómsríkar og maður lærði margt um sjúkdóminn, verkefni mín voru eingöngu að hvíla og sofa.
Mér fannst þetta mjög skrítið, ég svaf mjög mikið þessar tvær vikur, eins og ég hafði í raun gert líka heima. Munurinn var sá að þegar ég var heima þá var ég alltaf að gera of mikið sem gerði það að verkum að ég lá í rúminu svo dögum skipti af því að ég var svo útkeyrður. Á Heilsustofnuninni var mér bent á að ég þyrfti að hvíla mig vel áður en hægt væri að byrja rólega á uppbyggingunni. Þetta var mjög skrítið fyrir einstakling sem hefur alltaf verið mjög virkur, hvort sem er í vinnu, leik eða félagsstarfi. Þetta kom hreinlega af sjálfu sér því það var engin orka eftir til að gera neitt, hvort sem það var að vinna, fara í búðina eða sinna heimilisverkum.“

Flest verk komin í hendur annarra
„Á Heilsustofnuninni þurfti ég að fara í próf þar sem skoðað var hvort ég gæti mögulega verið með ME eða síþreytu. Það kom svo í ljós að ég er með ME og hef verið að glíma við það síðan. Ég fékk ákveðnar leiðbeiningar og vitneskju um hver einkennin væru. Þau eru meðal annars einbeitingarleysi, hægari hugsun, orkuleysi, örmögnun, höfuðverkur og of lítil eða mikil svefnþörf. Við það að fá þessar upplýsingar þá var auðveldara að sætta sig við stöðu mála, það er að segja að geta ekki hluti sem ég gat gert áður. Í dag hitti ég sálfræðing og sjúkraþjálfara og það er sú skipulagða meðferð sem ég er í.
Að veikjast af því sem virðist vera langvarandi sjúkdómur er mikil breyting á lífi einstaklings og ekki síður fjölskyldunnar. Flest verk sem ég gerði áður eru nú komin í hendur annarra í fjölskyldunni. Það tekur virkilega á andlega að geta ekki gert þessa hluti lengur, þetta er staða sem ég óska engum að vera í.“

Orkan mín er búin á þessum tíma
„Það má ekki gleyma því að það velur sér enginn að lenda í langvarandi veikindum eða verða fyrir slysi sem breytir aðstæðum einstaklingsins og fjölskyldunnar. Það er því mjög mikilvægt að styðja við þann sem lendir í veikindunum en ekki ætlast til þess að viðkomandi geri það sama og fyrir veikindin, því það er bara ekki raunhæft. Það þurfa allir í fjölskyldunni að hjálpast að.
Það sem mig langar til að geta gert er að hafa orku til að leika við barnabörnin, mæta aftur til vinnu, hugsa um húsið okkar og lóðina, svo ég tali nú ekki um að þurfa ekki að vera kominn upp í rúm klukkan 20:00 flest kvöld vikunnar. Orkan mín er hreinlega búin á þessum tíma þrátt fyrir að ég leggi mig yfir daginn.
Á hefðbundnum degi vakna ég um klukkan 8:00 og jafna mig smá stund. Klukkutíma síðar fer ég í Lágafellslaug þar sem pottarnir bíða mín, bæði heiti og kaldi. Ég fer þrisvar sinnum í kalda pottinn í hverri sundlaugarferð og er í pottinum í 40 sekúndur. Ég lærði að í mínu tilfelli þá skiptir meira máli að fara oftar í kalda pottinn heldur en að vera lengi, það hef ég tileinkað mér síðan. Ég fer svo heim til að hvíla mig eftir sundið, geng svo um nágrennið ef orka mín leyfir og á mínum góðu dögum þá fer ég aftur í Lágafellslaug seinni partinn og geri það sama og um morguninn. Klukkan 20:00 er ég svo kominn upp í rúm, þá er komin nótt hjá mér.“

Þakklátur fyrir það sem ég get gert
„Ég hef oft verið spurður að því af hverju ég fái mér ekki heitan og kaldan pott heim. Fyrir utan fjárhagslegan kostnað þá skiptir það mig miklu máli að fara í laugina, hitta fólk og eiga skemmtilegt spjall.
Það sem ég er búinn að læra á þessum næstum 6 árum í mínum veikindum er að ég verð aldrei sá Þorsteinn sem ég var 2020. Heldur er ég ánægður með þann Þorstein sem ég er núna, og ég er sáttur við hann. Ég er þakklátur fyrir það sem ég get gert á hverjum degi sem getur verið mjög misjafnt milli daga. Ég einbeiti mér að því að gera hluti sem gleðja mig því andleg heilsa er það sem skiptir mestu máli núna. Ég spila snóker og golf og reyni að stunda þessar íþróttir eins mikið og orka mín leyfir.
Við Inga erum lánsöm að börnin okkar búa með sínum fjölskyldum hér í Mosfellsbæ og því stutt að heimsækja þau. Fjölskylda mín stendur þétt við bakið á mér og ég á ekki orð til að lýsa þakklæti mínu til þeirra. Ég hef heyrt því miður af of mörgum einstaklingum í svipaðri stöðu og ég þar sem skilningur nánustu fjölskyldu er ekki nógu góður og andleg heilsa verður mjög erfið sem leggst enn frekar á alla í fjölskyldunni.“

Það skiptir máli að tilheyra
„Hluti af því að halda andlegri heilsu skiptir mig mjög miklu máli, það er að tilheyra og því er ég að aðstoða nokkra afrekskylfinga og miðla af minni reynslu og það er mjög gefandi.
Þegar læknavísindin verða búin að finna hvernig á að vinna á þessum eftirköstum af Covid-19 veirunni þá ætla ég ekki að vera búinn að þróa með mér andleg veikindi og erfiðleika heldur vera tilbúinn að ná heilsu á ný,“ segir Þorsteinn og brosir er við kveðjumst.

Val á Mosfellingi ársins 2025 stendur nú yfir. Lesendum gefst kostur á að tilnefna þá sem þeim þykja verðugir að bera nafnbótina. Öllum er frjálst að senda inn tilnefningar í gegnum heimasíðu blaðsins www.mosfellingur.is. Þetta er í 21. sinn sem valið fer fram á vegum bæjarblaðsins Mosfellings. Íbúar eru hvattir til að taka virkan þátt og senda inn tilnefningar. Gjarnan má fylgja með stuttur rökstuðningur fyrir tilnefningunni og hvað viðkomandi hefur lagt til samfélagsins.

Áður hafa þessi hlotið nafnbótina: Sigsteinn Pálsson, Hjalti Úrsus Árnason, Jóhann Ingi Guðbergsson, Albert Rútsson, Embla­ Ágústsdóttir, Steindi Jr., Hanna Símonardóttir, Greta Salóme, KALEO, Jóhanna Elísa Engelhartsdóttir, Sigrún Þ. Geirsdóttir, Guðni Valur Guðnason, Jón Kalman Stefánsson, Óskar Vídalín Kristjánsson, Hilmar Elísson, Sigmar Vilhjálmsson, Elva Björg Pálsdóttir, Halla Karen Kristjánsdóttir, Dóri DNA og Magnús Már Einarsson.

Útnefningin verður kunngjörð í fyrsta blaði ársins 2026, fimmtudaginn 8. janúar.

 

Vinkonukvöld Soroptimista Mosfellssveitar safnaði 1,5 milljónum króna fyrir Bergið Headspace
Þann 16. október hélt Soroptimistaklúbbur Mosfellssveitar árlegt vinkonukvöld í Hlégarði. Kvöldið var vel sótt eða um 120 konur komu saman til að njóta samveru og skemmtunar ásamt því að safna fjármunum til stuðnings Berginu Headspace. Stemningin var einstök frá upphafi og minnti okkur á þann kraft sem skapast þegar fólk sameinast um gott málefni.
Dagskráin var fjölbreytt og lifandi og samanstóð af góðum mat, happdrætti og skemmtiatriðum. „Við færum sérstakar þakkir öllum þeim sem komu fram – hljómsveitunum Gleym mér ei og Imperial ásamt Ólafíu Hrönn fyrir að gefa af sér og skapa ógleymanlega stemningu. Jafnframt færum við fyrirtækjunum VGH, Byggingafélaginu Bakka, Íþöku, Eignaþrif og KORA bestu þakkir fyrir þeirra velvilja og stuðning.
Við viljum einnig þakka öllum þeim sem lögðu kvöldinu lið, hvort sem það var með afslætti, vinnuframlagi, þjónustu eða vinningum. Samfélagið okkar sýndi enn á ný hversu miklu það getur áorkað þegar það stendur saman.“
Útkoma kvöldsins fór fram úr væntingum og alls söfnuðust 1.500.000 krónur, sem runnu óskiptar til Bergsins Headspace. Framlagið jafngildir annars vegar 88 einstökum viðtölum fyrir ungmenni eða hins vegar 20–30 ungmennum sem fá 3–5 samtöl hvert. Með styrknum er stuðlað að styttri biðlistum og tryggt að ungmenni fái aðstoð á réttum tíma. Bergið er með útibú í Mosfellsbæ.
Styrkurinn var afhentur Berginu formlega í síðustu viku. Verkefnið sýnir vel þann samfélagslega kraft sem getur myndast þegar einstaklingar, fyrirtæki og félagasamtök taka höndum saman um mikilvægt málefni.
Vinkonukvöld Soroptimista er skýr staðfesting á því að þegar gleði, samhugur gleði og góðvild mætast, þá gerast stórkostlegir hlutir. „Við erum afar þakklátar öllum þeim sem tóku þátt og lögðu sitt af mörkum til að gera kvöldið að veruleika,“ segir Berta Þórhalladóttir verkefnastjóri Soroptimistaklúbbs Mosfellssveitar

Júlíana Guðmundsdóttir, lögmaður hjá Visku – stéttarfélagi, gefur kost á sér í 3. sæti í prófkjöri Sjálfstæðis­flokksins í Mosfellsbæ. Júlíana býr yfir víðtækri reynslu og mikilli þekkingu á sviði samninga- og vinnuréttar ásamt vinnumarkaðsmálum, en hún hefur starfað í stéttarfélagsmálum í áratug. Hún er menntaður lögfræðingur með héraðsdómsréttindi. Á kjörtímabilinu hefur Júlíana tekið þátt í samfélagsmálum bæjarins. Hún hefur setið í yfirkjörstjórn og er aðalmaður í Notendaráði fatlaðs fólks.

„Mig langar til þess að halda áfram að leggja mitt af mörkum til bæjarins, styðja samfélagið, þjóna bæjarbúum og vinna að því að gera Mosfellsbæ enn betri og eftirsóknarverðari stað til að búa á.“ Júlíana er gift Sigurði Árna Reynissyni, kennara í Lágafellsskóla, og eiga þau tvö börn og fjögur barnabörn.

Þórarinn Örn Andrésson gefur kost á sér í 3. sæti í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins. Þórarinn er tölvunarfræðingur frá HÍ og með MBA gráðu frá HR. Hann hefur starfað sem framkvæmdastjóri Verkfræðistofunnar Vista, hugbúnaðarfélagsins Vista Data Vision og er nú framkvæmdastjóri Oxstone sem er nýtt hugbúnaðarfyrirtæki.

„Ég hef búið í Mosfellsbæ svo gott sem alla tíð og hér er frábært að vera. Ég býð mig nú fram því ég vil taka virkan þátt í að bæta bæinn okkar. Ég tel mig hafa fjölbreytta reynslu sem muni nýtast vel í þágu bæjarbúa. Hér er margt vel gert, en ég veit að það er líka mjög margt sem við getum unnið í að bæta.“

Þórdís Rögn Jónsdóttir er annar stofnenda Rekovy fyrirtækisins á bak við Bata sem er eina íslenska smáforritið sem styður við einstaklinga með fíknisjúkdóm. Forritið var þróað í nánu samstarfi við skjólstæðinga og sérfræðinga helstu meðferðaraðila Íslands. Hægt er að nota appið hvenær sem er í bataferlinu og sníða það að sínum eigin þörfum.
Nú er verið að undirbúa markaðssókn Bata erlendis og þar með verður hægt að styðja við fólk út um allan heim.

Þórdís Rögn fæddist í Reykjavík 23. desember 1997. Foreldrar hennar eru þau Katrín Rögn Harðardóttir forstöðumaður verkefnastofu Reiknistofu bankanna og Jón Þór Daníelsson staðarstjóri hjá Ístak.
Bróðir Þórdísar er Daníel Ingi f. 2002.

Söng fyrir kýrnar í fjósinu
„Ég ólst upp í Víðiteig en síðan flutti fjölskyldan í Bjargartanga í einbýlishús með stórum garði og þar lékum við systkinin okkur mikið. Það var gott að alast upp í þessari götu, vinkonur mínar tala enn í dag um afmælisgistipartýin sem ég hélt árlega.
Helstu æskuminningar mínar tengjast listskautum, sem mótuðu mig mikið. Þar lærði ég að setja mér markmið því það þurfti mikinn sjálfsaga til að geta sinnt bæði námi og skautaiðkun.
Mér þykir einnig vænt um minningarnar frá Laufási þar sem skyldmenni mín búa. Það er ótrúlega gott að vera tengdur náttúrunni, verja frítímanum í fjósinu, og syngja fyrir kýrnar.”

Það fór allt úr böndunum
„Ég gekk í Varmárskóla alla mína skólagöngu og mér fannst gaman í skólanum. Árin í 8.-10. bekk standa upp úr, ég var heppin með bekkinn minn og umsjónarkennarann, Kristínu Ástu. Bekkurinn var þekktur fyrir að standa sig vel í námi en ef kennarinn forfallaðist þá fór allt úr böndunum.
Sumrin fóru að mestu í skautaæfingabúðir og svo vann ég í Kjötbúðinni. Þess á milli ferðuðumst við fjölskyldan um landið.“

Fór erlendis í skiptinám
Eftir útskrift lá leið Þórdísar í Verzlunarskóla Íslands, á fyrsta ári í náminu æfði hún enn á listskauta.
„Á þriðja ári mínu í Verzló fór ég í skiptinám til Bandaríkjanna sem hafði mikil áhrif á mig og víkkaði sjóndeildarhringinn. Að mínu mati ættu allir að prófa að búa erlendis á lífsleiðinni.
Ég fór síðan í nám í iðnaðarverkfræði við HÍ og ferðaþráin kallaði aftur á mig svo ég nýtti mér möguleikann á skiptinámi og fór til Ástralíu.“

Máttum velja okkur vandamál
„Þegar ég kom aftur heim þá hófst frumkvöðlavegferð mín. Ég grínast stundum með að kennarinn minn í aðgerðagreiningu í HÍ hafi verið of latur til að búa til verkefni fyrir okkur. Við máttum því velja hvaða vandamál við vildum leysa.
Lengd biðlistans eftir meðferð á sjúkrahúsinu Vogi var mikið í umræðunni á þessum tíma. Við höfðum heyrt orðróm um að það væri ekki verið að nýta öll rúmin til fulls þannig að okkur datt í hug að „besta“ nýtingu rúmanna. Til að gera langa sögu stutta vorum við skólafélagarnir fljót að átta okkur á því að þetta væri ekki besta leiðin til að leysa vandamálið varðandi lengd biðlistans. Við fórum því í samstarf við SÁÁ þar sem við teiknuðum upp ferlið frá því að einstaklingur lagði inn innlagnarbeiðni og þar til hann fékk innlögn. Markmiðið var að finna tækifæri til umbóta.
Því næst fengum við styrk úr Nýsköpunarsjóði námsmanna 2020 til að þróa frumgerð að hugbúnaði sem hefði það markmið að styðja fólk og veita því betri þjónustu á meðan það væri á biðlista eftir innlögn. Sú frumgerð hlaut nýsköpunarverðlaun forseta Íslands 2021 sem var mikil hvatning til að halda vegferðinni áfram.“

Það gerðist eitthvað innra með mér
„Nokkrum mánuðum fyrir verðlaunaafhendinguna brást heilbrigðiskerfið nánum ættingja mínum. Það gerðist eitthvað innra með mér á þessum tímapunkti, þegar ég upplifði hvernig samfélagið horfði á einstakling með geð- og fíknisjúkdóm sem annars flokks samfélagsþegn. Hvernig gat það í alvöru verið að við Íslendingar værum ekki með fjölbreyttari úrræði fyrir þennan hóp? Á þessum tíma langaði mig að hætta í náminu, fara í pólitík og ná fram kerfislægum breytingum. En hver hefði tekið mark á 22 ára stelpu sem hafði ekki lokið háskólanámi?
Ég velti fyrir mér hvernig ég gæti nýtt mína reynslu til að styðja þennan hóp. Niðurstaðan var að þróa Bata-appið, nýta tæknina til góðs og aðlaga það að eftirfylgni. Þegar fólk stígur sín fyrstu skref í samfélaginu eftir meðferð í stað þess að ganga út með eitt A4 blað sem týnist eftir heimkomu.
Bati er núna aðgengilegt í App og Play store og var þróað í nánu samstarfi við yfir þrjú hundruð skjólstæðinga og sérfræðinga helstu meðferðaraðila Íslands eins og SÁÁ, Krýsuvík og Hlaðgerðarkot. Yfir 1.700 manns hafa náð í Bata og daglegir notendur eru um 65 einstaklingar.
Við erum stöðugt að þróa Bata og viljum fá eins mikla endurgjöf frá fólki og hægt er. Það er það sem raunverulega drífur okkur áfram, að bæta líf fólks.“

Vegferðin var ómetanleg reynsla
Eftir útskrift úr BSc náminu hóf Þórdís störf hjá Saltpay. Þar starfaði hún við áhættustýringu og alþjóðlega vörustýringateymið. „Stjórnendur á þessum tíma kenndu okkur að hugsa stórt sem reyndist mér einstaklega vel þegar ég tók mín fyrstu skref á vinnumarkaði.
Í kjölfarið fékk ég starf hjá heilbrigðistæknifyrirtækinu Sidekick Health þar sem ég starfaði í þrjú ár. Þar fékk ég tækifæri til að leiða vöruþróun með frábæru teymi fyrir stærstu lyfjafyrirtæki Evrópu. Ég leiddi einnig þróun lyfseðilsskyldrar stafrænnar meðferðar í Þýskalandi. Vegferðin hjá Sidekick var ómetanleg reynsla og hjálpaði mér við að skilja betur heilbrigðisgeirann á alþjóðavísu.“

Ræðum heimsmálin yfir kaffibolla
Maki Þórdísar er Hlöðver Skúli Hákonarson sérfræðingur hjá embætti ríkislögreglustjóra.
„Við Hlöðver reynum að gefa hversdagsleikanum lit með því að fara reglulega í sund, göngutúra, á tónleika og að eiga góðar stundir með fólkinu okkar. Okkur þykir best að ná rólegum morgnum, ræðum heimsmálin með kaffibolla í hönd áður en dagurinn hefst,“ segir Þórdís og brosir.

Markaðssókn erlendis í undirbúningi
„Í dag stunda ég MSc nám í rekstarfræði við HR ásamt því að stýra Regovy. Með mér í liði eru þeir Ágúst Þór Þrastarson og Leifur Baldur Benediktsson. Þeir hafa séð um alla forritun og hönnun á appinu og Bati væri ekki á þeim stað sem það er í dag nema fyrir þá.
Við hlutum nýlega fyrstu verðlaun í nýsköpunarkeppni International Society of Addiction Medicine í Þýskalandi fyrir Bata. Þetta var mikil hvatning, sem staðfestir að við erum á réttri leið. Nú erum við að undirbúa markaðssókn Bata erlendis.
Það verður gefandi að sjá litla barnið mitt sem í raun átti aldrei að verða fyrirtæki vaxa og sjá það styðja fólk út um allan heim,“ segir Þórdís Rögn og brosir er við kveðjumst.