Ein helsta grunnstoð samfélagsins er fjölbreytt íþróttastarf

Nú til dags sækjum við fullorðna fólkið í auknum mæli í hreyfingu eða íþróttir sem eiga það sameiginlegt að leggja áherslu á fjölbreytni.
Hér má nefna til dæmis crossfit, blandaðar bardagaíþróttir, hyrox, utanvegahlaup, hóptíma í ræktinni og lengi mætti áfram telja. Við viljum hafa val um að geta skipt um hreyfingu ef okkur fer að leiðast, og best væri ef þetta væri allt aðgengilegt á einum og sama staðnum.
Nýlega var tilkynnt um fyrirtæki sem selur miðlægt aðgangskort á milli stöðva, þar sem einstaklingur greiðir eitt verð en fær aðgang að mismunandi líkamsræktarstöðvum. Þá verður manni hugsað til barna- og ungmennastarfs og sérhæfingar í ákveðnum íþróttum.
Ég hef síðustu ár lagt mikið kapp á að koma mínum börnum sem fyrst í íþróttir og hafa þau bæði byrjað í fimleikum fyrir tveggja ára aldur. Ástæðan er einföld, fjölbreytni æfinga og fimleikar eru frábær grunnur fyrir hvaða íþrótt sem barnið kemur til með að velja sér þegar það eldist.
Börn fara svo að velja sér greinar í fyrstu bekkjum grunnskóla og vilja fá að prófa hinar og þessar íþróttir til að finna hvað þeim finnst skemmtilegast. Oft fylgja þau vinum sínum sem hafa kannski fundið sína íþrótt. Foreldrar leggja sig flest fram við að aðstoða við val enda er ekki raunhæft, út frá kostnaðarsjónarmiðum, að stunda allar íþróttirnar.
Þótt iðkendagjöld séu stærsti útgjaldaliðurinn þá bætast við búnaður, keppnisgjöld og annað sem til fellur. Frístundastyrkurinn er mikilvægur fjárhagslegur stuðningur sem stuðlar að jöfnum tækifærum barna til íþróttaiðkunar og félagslegra tengsla en hann dugir oft aðeins fyrir einni íþrótt. Ódýrri íþrótt.
Nýting frístundastyrksins minnkar svo verulega þegar börn komast á unglingsár, á sama tíma og brottfall úr íþróttum er hvað mest. Af hverju er það? Vandamálið tel ég vera fjölþætt en samt sem áður einfalt. Brottfall úr íþrótt á sér stað þegar einstaklingur missir áhugann. Hér þurfa þjálfarar og íþróttafélög að sýna samstöðu, skilning og sveigjanleika og styðja ungmenni í því að finna þá leið sem vekur áhuga þeirra. Þjálfarar og stjórnendur mega ekki taka því illa þegar iðkendur vilja prófa eitthvað nýtt. Iðkendur eru ekki okkar eign.
Að því sögðu þá snýst þetta um fjármagn eins og svo margt annað. Hver og ein deild innan íþróttafélaganna þarf að berjast fyrir sínum iðkendum til þess að fjármagna starfið sitt og svo má ekki gleyma þrotlausri vinnu sjálfboðaliða. Iðkendafjöldi hefur bein áhrif á styrki og því fleiri iðkendur – því meira fjármagn.

Er miðlægt aðgangskort innan íþróttafélaga lausnin?
Ég tel að fleiri iðkendur myndu skila sér í íþróttafélögin með miðlægu greinakorti þ.e. að börn og ungmenni geti keypt eitt kort og átt kost á að stunda þær greinar sem íþróttafélagið hefur upp á að bjóða.
Þetta er verðugt verkefni, við sem erum orðin fullorðin kjósum fjölbreytni, af hverju ættu ungmenni að kjósa eitthvað annað? Markmiðið hlýtur alltaf að vera að halda börnum og ungmennum í íþróttum eins lengi og hægt er og stuðla þannig að farsæld þeirra, enda vitum við að þátttaka í skipulögðu íþróttastarfi hefur gríðarlega mikið forvarnargildi.

Magnús Ingi Ingvarsson skipar 7. sæti á lista Sjálfstæðisflokksins í Mosfellsbæ fyrir komandi sveitarstjórnarkosningar.