Hreyfing eflir lífsgæði til muna

Þórdís María Aikman hefur alla tíð haft mikinn áhuga á íþróttum. Hún var ung að árum þegar hún mætti á sína fyrstu knattspyrnuæfingu. Í dag býr hún yfir áratugareynslu úr heimi knattspyrnunnar, bæði sem leikmaður og þjálfari.
Þórdís hefur starfað sem rekstrarstjóri Aftureldingar frá árinu 2024, auk þess sér hún um markmannsþjálfun hjá yngri flokkum félagsins og U17 landsliði kvenna í knattspyrnu. Hún starfar einnig hjá akademíunni í Borgarholtsskóla en þar sinnir hún bæði fótbolta- og styrktarþjálfun, auk þess er hún hóptímakennari hjá World Class.

Þórdís María er fædd í Reykjavík 24. ágúst 1993. Foreldrar hennar eru Kristjana Ósk Samúelsdóttir lyfjafræðingur hjá Lyfju og Skorri Andrew Aikman, sölustjóri hjá Rolf Johansen & Co.
Hún á tvo bræður, Harald Andrew, f. 1997 og Skorra Ásgeir, f. 2000.

Þetta voru sannar gæðastundir
„Ég er fædd og uppalin í Reykjavík, nánar tiltekið í Laugardalnum, og það var gott að alast þar upp. Ég átti heima í rólegum og skjólsælum botnlanga í Vogahverfinu, þar sem bjuggu margir krakkar á svipuðum aldri. Við lékum okkur mikið saman, bæði inni og úti, og þá helst í leikjum. Ég og Addý vinkona mín fórum líka mikið í sund í Laugardalslaug og þá einna helst á kvöldin, þær stundir standa upp úr, sannar gæðastundir.
Æskuminningarnar úr Skorradalnum eru ekki síður dýrmætar en fjölskylda mín á þar sumarbústað. Við fórum mikið út á vatnið til að veiða eða á jet ski og þá var brunað yfir vatnið endilangt með einhvern í eftirdragi með tilheyrandi gusum og látum. Það var alltaf mikil áhersla á samveru, fjölskyldan saman að elda góðan mat og njóta þess að vera í sveitinni.“

Markmiðið var einfalt
„Ég gekk alla mína skólagöngu í Vogaskóla og mér fannst gaman í skólanum. Ég hafði mikinn áhuga og metnað fyrir náminu en uppáhaldstímar dagsins voru samt íþróttatímarnir og frímínúturnar. Markmiðið var einfalt, að komast út, finna bolta og og spila með strákunum, sama hvernig viðraði. Í skólanum eignaðist ég marga góða vini og við söfnuðum saman mörgum góðum minningum.
Þegar ég var níu ára gömul byrjaði ég að æfa knattspyrnu hjá Þrótti, ég fann fljótt að þetta var það sem ég vildi gera öllum stundum. Fótboltinn átti hug minn allan og ég eyddi ótal stundum á fótboltavellinum.
Á sumrin, samhliða skólagöngunni, passaði ég bræður mína, þjálfaði fótbolta og sinnti afgreiðslustörfum. Þess á milli þeyttist ég um allan Laugardalinn á hjóli eða línuskautum.“

Ár umbreytinga
„Árið 2009 var ár umbreytinga í mínu lífi en þá kláraði ég grunnskóla og flutti í Úlfars­árdalinn með foreldrum mínum. Ég fór í Borgarholtsskóla á afreksbraut, ólíkt öllum hinum sem voru með mér í grunnskóla. Ég skipti líka um félag í boltanum, fór frá uppeldisfélaginu mínu Þrótti yfir í Val og tók þar með næsta skref á ferlinum. Það má segja að á þessum tímapunkti hafi ég tekið naflastrenginn og klippt hann alveg í sundur.
Borgarholtsskóli færði mér ekki bara nýja vini, meiri knattspyrnu og nýjar áskoranir heldur líka kærastann minn. Hann er Mosfellingur í húð og hár svo ég er búin að vera með annan fótinn í Mosfellsbæ frá því að við fórum að stinga saman nefjum. Þrátt fyrir ungan aldur þá fögnum við 15 árum saman í vor.“

Fluttu til Flórída
„Árið 2013 hóf ég nám í rekstrarverkfræði við Háskólann í Reykjavík en árið 2014 fluttum við Einar saman til Flórída þar sem ég fór á skólastyrk í University of South Flórída. Það var mikil lífsreynsla fyrir okkur bæði að standa á eigin fótum í stóru landi aðeins 21 árs. Foreldrar okkar beggja komu út í heimsókn til okkar og við áttum góðar stundir með þeim.
Það var mjög vel tekið á móti mér í skólanum. Umgjörðin góð og vel haldið utan um allt, maður var til dæmis vigtaður fyrir og eftir æfingar til að kanna vökvatap. Ég fór víða í keppnisferðir með liðinu, til Texas, Atlanta, Miami og Boston.
Af ýmsum ástæðum ákváðum við að láta eina önn duga og snúa okkur að því að búa okkur til fallegt líf saman heima á Íslandi. Við keyptum okkur okkar fyrstu íbúð í Mosfellsbæ. Ég hélt svo áfram með námið í háskólanum og útskrifaðist 2018.“

Förum út fyrir bæjarmörkin
Eiginmaður Þórdísar er Einar Smári Garðarsson bifvélavirki hjá Heklu. Börn þeirra eru Steinþór Óli f. 2016, Bergþór Skorri f. 2018 og Ástrós Sara f. 2021.
„Ég er gríðarlega mikil félagsvera og vil helst alltaf vera með fullt af góðu fólki í kringum mig. Okkur fjölskyldunni finnst mjög gaman að skreppa í bústaðinn í Skorradal, eins förum við oft með foreldrum mínum og systkinum. Þar eigum við dásamlegar helgar saman, mikið spjallað og hlegið,“ segir Þórdís og brosir. „Við förum einnig mikið í sveitina í Skagafirði.
Við græjum líka oft nesti og förum eitthvað út fyrir bæjarmörkin að viðra okkur. Annars fer bróðurpartur af tíma okkar í fót- og handboltamót hjá sonum okkar sem okkur þykir rosalega gaman.“

Spilaði með meistaraflokki
Þórdís María var ung að árum þegar hún hóf störf hjá Rolf Johansen. Þar starfaði hún með námi og í sumarvinnu. Þjálfunarstörf tóku síðan við þegar hún var um tvítugt en þá fór hún að þjálfa yngri flokka hjá Val. Hún sá einnig um markmannsþjálfun og knattspyrnuskóla félagsins samhliða því að spila sjálf fyrir meistaraflokk.
„Á árunum 2016 og 2018 skellti ég mér í barneignir en snemma á árinu 2019 byrjaði ég að kenna hóptíma í World Class. Ég hóf síðan störf hjá Omnom súkkulaðigerðinni og starfaði þar í fimm ár, fyrst sem sölumaður, síðar sölustjóri og svo rekstrarstjóri.
Haustið 2023 breytti ég örlítið til þjálfunarlega séð og var ráðin í akademíuna hjá Borgarholtsskóla sem fótbolta- og styrktarþjálfari og þar starfa ég enn í dag. Haustið 2024 hóf ég störf sem rekstrarstjóri Aftureldingar, samhliða því sé ég um markmannsþjálfun fyrir yngri flokka félagsins og U17 landslið kvenna í knattspyrnu.“

Þetta þarf ekki að vera flókið
Þórdís leggur áherslu á mikilvægi reglulegrar hreyfingar og heilbrigðs lífsstíls. „Það er mér mikið hjartans mál að hvert og eitt okkar finni sér hreyfingu sem styður við heilbrigðan lífsstíl. Ekki eingöngu til að líða betur andlega og líkamlega í dag heldur líka til að safna í heilsubankann til framtíðar.
Þetta þarf ekki að vera flókið, hreyfum okkur aðeins á hverjum degi. Markmiðið er ekki fullkomnun heldur vellíðan. Að finna styrk í líkamanum og geta hreyft okkur án verkja þegar við eldumst. Sleppum „allt eða ekkert“ hugarfarinu og munum að lítil skref, tekin reglulega, skapa stærstu breytingarnar.“